23 χρόνια Calcetto: Όλοι εκεί κλοτσήσαμε την μπάλα!

Η νέα καλοκαιρινή στήλη του athleticradio.gr, Summer Vibes, ξεκινάει την θεματολογία της με τα γήπεδα ποδοσφαίρου που παίξαμε για πρώτη φορά σαν παιδικές παρέες.

Η πρώτη μου εμπειρία στο Calcetto ήταν στο 1999 περίπου για πρώτη φορά. Μετρούσε δύο χρόνια λειτουργίας και ήταν η πρώτη μου φορά που τα επισκέφτηκα. Ήταν μια καλή ευκαιρία για όλους μας να φύγουμε από το σχολείο και με μηχανοκίνητη πορεία (sic) να φτάσουμε στην Αμμουδάρα για να παίξουμε στα 8Χ8. Η πρώτη φορά ήταν συμμαθητές από το σχολείο, απόγευμα καθημερινής πριν ή μετά τα φροντιστήρια είχαμε κλείσει το απαραίτητο ραντεβού για να πάμε στο Calcetto και να παίξουμε με ομάδες από άλλες περιοχές του Ηρακλείου.

Σε μια εποχή όπου σαν μαθητές είχαμε θεοποιήσει τους σχολικούς αγώνες ανυπομονώντας να παίξουμε με άλλα σχολεία από το Ηράκλειο, βρεθήκαμε να παίζουμε κάθε εβδομάδα και με άλλη παρέα. Εβδομάδα με εβδομάδα, χρόνο με τον χρόνο, βρεθήκαμε να είμαστε από αντίπαλοι και άγνωστοι, σε γνωστοί και φίλοι. Και ποιους δεν γνώρισα παίζοντας μπάλα στο Calcetto με την ομάδα των “Μπομπονάνων” να γράφει την δική της ιστορία (εδώ γελάμε) στα γήπεδα 8X8.

Το Calcetto υπάρχει στην καρδιά μου για άλλους δύο λόγους, καθαρά προσωπικούς: Ο ένας είναι ότι σαν φοιτητής στην σχολή δημοσιογραφίας πήρα εκεί την πρώτη μου συνέντευξη γνωρίζοντας από κοντά τον Μίλτο Ανδρεανίδη – κάτι που στα 21 μου, για εμένα ήταν σαν μύθος να γνωρίσω από κοντά έναν από τους παίκτες που κατέκτησαν το κύπελλο με τον ΟΦΗ το 1987 και ο άλλος είναι ότι από αυτές τις εγκαταστάσεις ξεκίνησε τις εκπομπές του ο Αthletic Radio 104,2.

Φέτος συμπλήρωσε τα 23 του χρόνια και ήδη οι νέες, ανανεωμένες, εγκαταστάσεις έχουν κλέψει την παράσταση. 23 χρόνια από τα οποία, για περισσότερα από 15 χρόνια ήμουν εκεί κάθε εβδομάδα να παίζω την μπάλα μου, να κάνω τον χαβαλέ μου και να διασκεδάζω. Όπως χιλιάδες Ηρακλειώτες έχουν περάσει από τα γήπεδα του Calcetto παίζοντας πότε 8Χ8 και πότε 5Χ5.

Είναι ένα κείμενο καθαρά προσωπικό με εφηβικά συναισθήματα που δεν πρόκειται να εκλείψουν ποτέ. Όσα χρόνια και αν περάσουν, πάντα θα θυμάμαι εκείνες τις ημέρες – ακόμα και τώρα που στα 37 μου και με μερικά κιλά παραπάνω παίζω μπάλα πολύ λιγότερο από τότε.