Πικρό ταξίδι, γλυκό φινάλε!

Κάτι σαν… άνοιξη μες τον χειμώνα. Ο επίλογος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στα προκριματικά του Euro. Θα δούμε τα «τελικά» από την τηλεόραση, διότι δεν αξίζαμε κάτι παραπάνω (και) σε αυτό το ταξίδι. Θα το κάνουμε όμως με την ελπίδα ότι προσεχώς καλύτερα. Γιατί είναι αλήθεια πως το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα στο φινάλε δείχνει πως αλλάζει στα χέρια του Φαν Σιπ. Τελευταία απόδειξη: Η αποψινή 2-1 νίκη επί της Φινλανδίας.

 

Της παρέας του Πούκι που ήρθε στα μέρη μας έχοντας προκριθεί, που προηγήθηκε νωρίς έπειτα από το δώρο του Σταφυλίδη στον επιθετικό της Νόριτς (27΄) αλλά που μπήκε και εκείνη στο «ελληνικό σερί». Μετά την Βοσνία και την Αρμενία. Μαζέψαμε σε δέκα ματς, δεκατέσσερις βαθμούς. Οι εννέα στο τελευταίο τρίγωνο. Να σου λοιπόν και η προσδοκία, αν και μεταξύ μας ο καθένας καταλαβαίνει πως «θέλει δουλειά πολύ».

Το αποψινό είχε σφραγίδα… ΑΕΚ. Με τον Μάνταλο να ισοφαρίζει (47΄) από ασίστ του Μπακασέτα. Και με τον Γαλανόπουλο (70΄) να πετυχαίνει το γκολ της νίκης, ολοκληρώνοντας μια σπουδαία επιθετική προσπάθεια που ξεκίνησαν Λημνιός και Κουλούρης. Το πρώτο γκολ του 22άχρονου μέσου με το εθνόσημο, σε μια εποχή που όλοι έχουν βαλθεί να κουβεντιάσουν για το μέλλον του. Είναι ο μάνατζερ (Πολ Κουτσολιάκος) που όπως φαίνεται έχει ξεκινήσει τη διαδικασία, είναι και μια σειρά από ομάδες που ήδη έχουν βολτάρει προς τα εδώ για να τον δουν. Και ο Γαλανόπουλος της εθνικής ομάδας, είναι ο καλύτερος Γαλανόπουλος του ελληνικού ποδοσφαίρου. Τρεις παρουσίες στην εντεκάδα, τρεις νίκες. Αν βάζει και γκολ; Τότε ο Γενάρης του μπορεί να φέρει εξελίξεις. Και βαλίτσες…

Τι έχει η εθνική μας σε αυτά τα τελευταία ματς; Πολύ διάθεση. Να τρέξει, να ανακτήσει τη μπάλα. Να παίξει στο transition με τον Λημνιό, τον Μπακασέτα και τον Μάνταλο να λειτουργούν πολύ καλά σε αυτή την «μετάβαση». Ένα γκρουπ ποδοσφαιριστών που μοιάζει περισσότερο με συγκρότημα Ελπίδων που αρπάζει την ευκαιρία σε μια περίοδο που πριν από μερικές εβδομάδες έμοιαζε με «αγγαρεία». Δεν είναι φυσικά να παίρνουν «αέρα» τα μυαλά. Η Ελλάδα είναι πλέον χρόνια μακριά από την εποχή που ένιωθε πως τα πράγματα πάνε καλά για εκείνη: Λες και το ρολόι κόλλησε εκείνο το καλοκαίρι του ΄14 στα γήπεδα της Βραζιλίας.

Σε αυτά τα προκριματικά κατάφερε να χάσει από την Αρμενία (εντός), να αναδειχθεί ισόπαλη με το Λιχτενστάιν. Να γίνει… θέαμα με τις διαμάχες του τέως ομοσπονδιακού τεχνικού Άγγελου Αναστασιάδη με τους διεθνείς. Να παίζει στο ΟΑΚΑ μεταξύ συγγενών και φίλων. Είναι τόσα πολλά αυτά που έχουν συμβεί λοιπόν, που όσο και αν μοιάζει κατανοητή η ανάγκη να προκύψουν καλύτερα νέα, δεν χρειάζονται υπερβολές.  Ακόμη και αν κοιτάζοντας τη στατιστική απόψε διαπιστώνεις ότι οι τελικές ήταν 27-4 υπέρ μας!