Με τον Κωφίδη ή με τον Αλεξανδρή;

Δηλώσεις για το πολυσυζητημένο θέμα του προσφυγικού είχαμε τις προηγούμενες ημέρες και από ανθρώπους του ποδοσφαίρου μας.
Συγκεκριμένα ο Αλέκος Αλεξανδρής και ο Σάββας Κωφίδης έκαναν τοποθετήσεις που συζητήθηκαν πολύ.Τοποθετήσεις βέβαια που ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες.
Ο Σάββας υπέρ των μεταναστών,ο Αλέκος κατά. Γράφει ο Σπύρος Αλεξάκης 

Η κοινή γνώμη ως συνήθως διχάστηκε,άλλοι υποστήριξαν με φανατισμό τον -ελαφρώς- ρατσιστικό λόγο του Αλεξανδρή,άλλοι υποστήριξαν με φανατισμό τον εντελώς διεθνιστικό λόγο του Κωφίδη.
Βέβαια σε όλη αυτή τη συζήτηση υπάρχουν και άνθρωποι σαν εμένα που δε συμφωνούν ούτε με το ένα άκρο,ούτε με το άλλο.

Γιατί και οι δύο θέσεις αυτές ήταν ακραίες.
Ούτε όσοι μεταναστεύουν στην Ευρώπη ευθύνονται για την πτώση του βιοτικού επιπέδου των Ευρωπαίων πολιτών,τουλάχιστον δεν ευθύνονται περισσότερο από τους πολιτικούς και τις πολιτικές που εφάρμοσαν τις τελευταίες δεκαετίες ή πολύ περισσότερο δεν είναι άνθρωποι β’ διαλογής,ούτε όμως από την άλλη αυτό που λέει ο Κωφίδης είναι ρεαλιστικό.Το ότι δεν υπάρχουν σύνορα δηλαδή και όποιος θέλει μπορεί να πάει όπου θέλει στον πλανήτη Γη.Too good to be true.
Πολύ ωραίο για να ‘ναι αληθινό.

Αν,ας πούμε, στη Σουηδία όπου υπάρχει κοινωνικό κράτος που καλύπτει μια σειρά από ανάγκες των πολιτών της,έρθουν 300 εκατομμύρια φτωχοί Ασιάτες και Αφρικανοί,θα μπορέσει το κράτος αυτό να συνεχίσει να έχει τις ίδιες κοινωνικές παροχές καλύπτοντας το νέο του πληθυσμό,που θα αποτελείται από μερικά εκατομμύρια Σουηδούς που παράγουν και πολλές δεκάδες εκατομμύρια μεταναστών που θα ζουν από τις κοινωνικές παροχές;Μάλλον όχι.

Ας το κλείσουμε εδώ.Η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν είναι ρατσιστές,απλά θέλουν να διατηρηθεί τα επίπεδο της ζωής τους.Να έχουν δουλειά,τα χρήματα που παίρνουν να καλύπτουν τις ανάγκες τους και να έχουν ασφάλεια στο σπίτι τους αλλά και στον δρόμο.
Τόσο απλά.

 

Δήλωση Αλεξανδρή

Δήλωση Κωφίδη

«Από τη μια υπάρχει η αξιοπρέπεια του Αφγανού, του Σύρου, του Έλληνα, του Γερμανού, του Ρώσου, του Πακιστανού, του ανθρώπου από οποιαδήποτε φυλή και από οποιαδήποτε μέρος της Γης που ψάχνει –  στην Ελλάδα και οπουδήποτε στον κόσμο – μια ζωή αντάξια της ανθρώπινης υπόστασής του. Από την άλλη υπάρχει ο εθνικοσοσιαλισμός, ο ρατσισμός, ο εθνικισμός που μισεί τους αδύναμους – από οποιαδήποτε φυλή και οποιαδήποτε χώρα – με πρόσχημα ότι είναι διαφορετικοί.

Στην παρακμή και την ανηθικότητα που «ηθικολογεί» ψευδολογώντας, παραποιώντας, παραχαράσσοντας, διαστρεβλώνοντας έννοιες όπως «πατρίδα» και «πολιτισμός», η απάντηση είναι η αλήθεια. Και η αλήθεια είναι πως η διαφορετικότητα μεταξύ των ανθρώπων δεν είναι έγκλημα. Έγκλημα είναι ο μισανθρωπισμός. Που παριστάνει τον ιδιοκτήτη της πατρίδας μας και του πλανήτη για να μην επιτρέπει σε κατατρεγμένους ανθρώπους να αναπνέουν και να αναζητούν καταφύγιο πουθενά στον κόσμο.

Ούτε η Ελλάδα, ούτε ο πλανήτης ανήκουν στους φασίστες και στους μισανθρώπους. Οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, όσους η ανάγκη οδήγησε εδώ κι εκεί, από όπου κι αν έρχονται, όπου κι αν πηγαίνουν, είναι το ίδιο αδέρφια μας, όπως τα αδέρφια μας οι Έλληνες μετανάστες. Κι επειδή είναι αδέρφια μας, ο τόπος μας είναι τόπος τους, και ο τόπος τους είναι τόπος μας.

Ελλάδα δεν είναι να «τσικνίζεις» τον πεινασμένο. Αθλητισμός δεν είναι να κλωτσάς τον χτυπημένο. Ουμανισμός δεν είναι η λογοκοπία της «φιλανθρωπίας». Είναι ο σεβασμός στον ανήμπορο, το χέρι να σηκωθεί στον πεσμένο, ένα πιάτο φαΐ στον κατατρεγμένο. Ό,τι χρώμα, θρησκεία, καταγωγή κι αν έχει.

Το μόνο απαραβίαστο σύνορο είναι η ανθρωπιά. Το μόνο διαβατήριο για να πορεύεται κανείς στον κόσμο του Ανθρώπου, είτε τρώει χοιρινό είτε όχι, είτε πιστεύει στο Χριστό είτε όχι, είναι η αλληλεγγύη σε όσους την χρειάζονται».  

Απάντηση