listen live
ακούτε τώρα: 08:00-10:00

Σύνδεση με Real fm- (Καμπουράκης - Λυριτζής)

listen live
ακούτε τώρα: 08:00-10:00

Σύνδεση με Real fm- (Καμπουράκης - Λυριτζής)

ακολουθεί: 10:00-12:00

Σύνδεση με Real fm - (Νίκος Χατζηνικολάου)

e-radio logo

Η Χρυσοπηγή της Ελλάδας

Όταν μιλάμε για κλασικό αθλητισμό, άλματα και τριπλούν, το μυαλό
όλων θα πρέπει να πηγαίνει κατευθείαν στη Χρυσοπηγή Δεβετζή, την πιο
πετυχημένη αθλήτρια της τελευταίας τετραετίας και από τις πιο
πετυχημένες όλων των εποχών σε όλα τα αθλήματα.

Όταν μιλάμε για κλασικό αθλητισμό, άλματα και τριπλούν, το μυαλό όλων θα πρέπει να πηγαίνει κατευθείαν στη Χρυσοπηγή Δεβετζή, την πιο πετυχημένη αθλήτρια της τελευταίας τετραετίας και από τις πιο πετυχημένες όλων των εποχών σε όλα τα αθλήματα. Το εφετινό βραβείο του ΠΣΑΤ για την καλύτερη αθλήτρια της χρονιάς που φεύγει, κατέληξε για τέταρτη συνεχόμενη φορά στην πρωταθλήτρια του Ολυμπιακού. Αυτή η γλυκιά μονοτονία της κορυφής για την 33χρονη πρωταθλήτρια από την Αλεξανδρούπολη, δε φαίνεται να την έχει κουράσει, αφού κάθε χρόνο είναι καλύτερη και μάλλον είναι ένα από τα μεγαλύτερα κίνητρα για να συνεχίσει να αγωνίζεται και να πρωταγωνιστεί. Η «Πηγή της Ελλάδος» κατέχει την τέταρτη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στον κόσμο για το τριπλούν, με το 15,32 που σημείωσε στον προκριματικό των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, στις 21 Αυγούστου 2004. Τότε μάλιστα άρχισε να μπαίνει για τα καλά στις καρδιές των Ελλήνων. Τα πρώτα – δύσκολα χρόνια Η Πηγή γεννήθηκε στην πανέμορφη Αλεξανδρούπολη στις 2 Οκτωβρίου 1975 και από μικρή ασχολήθηκε με τον αθλητισμό κάνοντας τα πρώτα της βήματα στο βόλεϊ και την ενόργανη γυμναστική, πριν την κερδίσει ο στίβος. Αρχικά, ξεκίνησε από τα δρομικά αγωνίσματα και στη συνέχεια μεταπήδησε στα άλματα και το μήκος, πριν καταλήξει στο επίπονο και απαιτητικό τριπλούν. Όμως, η πορεία της στο χρόνο δεν ήταν εύκολη υπόθεση, αφού όπως οι περισσότεροι αθλητές, έτσι κι εκείνη δυσκολεύτικε πολύ στα πρώτα της βήματα. Μέχρι το 1996 διέμενε στους ξενώνες του Ο.Α.Κ.Α και ήταν έτοιμη να εγκαταλείψει τον αθλητισμό, αφού δεν είχε σημειώσει καλές επιδόσεις εκείνο το διάστημα και οι υπεύθυνοι της αφαίρεσαν τη δυνατότητα να συνεχίσει να μένει εκεί. Επιπλέον, η οικονομική της κατάσταση εκείνη την εποχή δεν ήταν η καλύτερη και όλα αυτά οδηγούσαν σταδιακά στο τέλος της πορείας που βρισκόταν ακόμα σε πρώιμο στάδιο. Η λύση βρέθηκε και προήλθε από τους συναθλητές της, οι οποίοι τη στέγασαν κρυφά και κατάφερε μέσα από πολλές θυσίες και προσπάθειες να ορθοποδήσει στο χώρο του κλασικού αθλητισμού. H Σοφία Μπακατσάκη Πίσω από έναν επιτυχημένο πρωταθλητή υπάρχει ένας πολύ καλός προπονητής, καθώς το ταλέντο και η θέληση δεν φτάνουν από μόνα τους για να οδηγήσουν στην κορυφή. Έτσι λοιπόν, η Πηγή αναζητούσε τον καλύτερο για εκείνη προπονητή που θα κέρδιζε την εμπιστοσύνη της και θα είχε μία καλή χημεία. Ύστερα από μερικές αποτυχημένες συνεργασίες, ήρθε η Σοφία Μπακατσάκη να της δώσει με τις γνώσεις της, την απαραίτητη ώθηση για τη συνέχεια και να τη γεμίσει με αισιοδοξία για το μέλλον, το οποίο διαγραφόταν λαμπρό. Η συνεργασία ανάμεσα στις δύο γυναίκες ήρθε τυχαία, το 2001, λίγο πριν τους Μεσογειακούς της Τύνιδας. Η Δεβετζή δεν έβρισκε προπονητή για να την αναλάβει, καθώς κανείς δεν είχε πιστέψει σε εκείνη. Σε επίπεδο επιδόσεων είχε μείνει στάσιμη και μερικά παραπανήσια κιλά που είχε αποκτήσει, της έκοβαν τα φτερά και ήταν έτοιμη να σταματήσει τον αθλητισμό. Η Πηγή ήταν εκείνη που πρότεινε στη Σοφία να δουλέψουν μαζί και το δέχτηκε παρόλο που στην αρχή είχε αμφιβολίες. Μάλιστα, η ίδια κατάλαβε αργότερα ότι με την αθλήτρια που είχε αναλάβει, δεν θα έπρεπε να είχε ενδοιασμούς. Μάλιστα, μετά το ασημένιο μετάλλιο του 2004, η Σοφία Μπακατσάκη είχε δηλώσει σε μιά συνέντευξη: «Η Πηγή ήταν ένα εγκλωβισμένο αγρίμι και ήθελε να αποδείξει ότι κακώς την είχαν στο περιθώριο». Οι φοβίες και οι πρώτες συμμετοχές σε μεγάλες διοργανώσεις Οι μέτριες επιδόσεις του κοριτσιού από τον Έβρο, την είχαν κάνει να «φοβάται» το ανταγωνισμό με τις ξένες αθλήτριες, αλλά η προπονήτριά της, την ανέβασε ψυχολογικά και την οδήγησε εκτός συνόρων. Τα πρώτα της σημαντικά βήματα σε διεθνές επίπεδο έγιναν το 2001 στην Τύνιδα και τους Μεσογειακούς Αγώνες, όπου κατέκτησε την πέμπτη θέση. Ένα χρόνο αργότερα ήρθε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Μονάχου, όπου ήρθε έβδομη στον τελικό. Η παρουσία στις διεθνείς διοργανώσεις και τους τελικούς, ήταν συνεχής, αφού το 2003 άναδείχτηκε όγδοη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Παρισιού. Το πρώτο μετάλλιο Όλα ήταν έτοιμα για τη Δεβετζή, ώστε να έρθει κάποιο μετάλλιο και έφτασε στην Ολυμπιακή χρονία του 2004, όταν ανέβηκε στο τρίτο σκαλί του βάθρου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στην Βουδαπέστη. Όμως, τον Αύγουστο του 2004 την περίμενε κάτι καλύτερο, πιο μεγαλοπρεπές, κάτι που ίσως ούτε η ίδια δεν φανταζόταν (βέβαια ποτέ δεν ξέρεις τι φαντάζεται ή πιστεύει μέσα του ένας αθλητής), η κατάκτηση του αργυρού μεταλλίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Στα προκριματικά είχε καταπλήξει τους πάντες όταν πέτυχε το 15,32 που την οδήγησε στον τελικό του αγωνίσματος. Οι φίλαθλοι που είχαν την τύχη να βρεθούν στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, είχαν στρέψει τα βλέμματά τους στο σκάμμα και ανυπομονούσαν να παρακολουθήσουν τον τελικό του τριπλούν, όπου συμμετείχε τόσο η Πηγή Δεβετζή, όσο και η Όλγα Βασδέκη που είχε καταφέρει να προκριθεί. Η Πηγή είχε γεμίσει με προσδοκίες τους Έλληνες φιλάθλους κι εκείνη έκανε το καθήκον της, αφού το τριπλό της άλμα άφησε το τελευταίο του σημάδι στα 15 μέτρα και 30 εκατοστά και της έδωσε το αργυρό μετάλλιο, ενώ έχασε το χρυσό για πέντε εκατοστά από την Καμερουνέζα Φρανσουάζ Μπάνκο Ετονέ που θα της έφραζε το δρόμο για την πρώτη θέση και τέσσερα χρόνια αργότερα. Η καταξίωση Μετά την μεγάλη επιτυχία του 2004, η Δεβετζή πήρε φόρα και κάθε χρονιά έκανε τα μεγάλα άλματα προς την καταξίωση, που κάνει τους αθλητές να ξεχωρίζουν στη συνείδηση του κόσμου. Η 33χρονη πλέον πρωταθλήτρια, συνέχισε να αγωνίζεται ασταμάτητα σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις και το 2005, υπό τις οδηγίες του σημερινού προπονητή της και τομεάρχη στην κατηγορία των αλμάτων, Θανάση Σιούντρη, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Μεσογειακούς της Αλμερίας. Λίγο αργότερα ήρθε η πέμπτη θέση στο Παγκόσμιο του Ελσίνκι για να κλείσει η σεζόν με την πρώτη θέση στον τελικό των κορυφαίων της ΙΑΑΦ που πραγματοποιήθηκε στο Μόντε Κάρλο. Το «πείσμα» για το χρύσο και η…Λεμπέντεβα Από το 2006 και μετά ξεκινάει το…κηνύγι της Τατιάνα Λεμπέντεβα, η οποία αποτελούσε τη βασική αντίπαλο της Δεβετζή για την κατάκτηση της πρωτιάς. Ένα χρόνο πριν, στο Μονακό, η Ελληνίδα πρωταθλήτρια είχε κερδίσει τη Ρωσίδα, αλλά δεν της έφτανε. Στο Ευρωπαϊκό του Γκέτεμποργκ ήρθε δεύτερη μένοντας πίσω από τη Λεμπέντεβα για δέκα εκατοστά. Δεύτερη θέση και στους τελικούς των Γκραν Πρι στη Στουτγκάρδη πίσω από τον…κακό της δαίμονα, όπως ακριβώς συνέβη και στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αθήνας. Το κορίτσι από τον Έβρο, είχε πεισμώσει με τη συνεχόμενη ανάκρουση του εθνικού ύμνου της Ρωσίας, ελέω…Λεμπέντεβα και το 2007 είχε ξεκινήσει με άλλες προοπτικές. Πλέον, είχε αποκτήσει την εμπειρία, η λέξη φόβος στο λεξικό της δεν υπήρχε, η στήριξη του συζύγου της, Γιώργου και των συγγενών της ήταν τέτοια που ο τίτλος της κορυφαίας θα κρινόταν στις λεπτομέρειες. Όμως, στο παιχνίδι είχε μπει και η Σαβίν από την Κούβα. Στο Παγκόσμιο της Οζάκα έγινε ένας από τους καλύτερους τελικούς όλων των εποχών, καθώς και τα τρία μετάλλια κρίθηκαν πάνω από τα δεκαπέντε μέτρα. Δυστυχώς για την Δεβετζή το 15,04 δεν ήταν αρκετό για το χρυσό κι έμεινε τρίτη πίσω από Σαβίν και Λεμπέντεβα. Την ίδια χρονιά, η αθλήτρια του Θανάση Σιούντρη πήρε τη δεύτερη θέση στους τελικούς των γκραν πρι στη Στουτγκάρδη, όπως είχε γίνει και το 2006. Το Πεκίνο, το δεύτερο μετάλλιο και η «εξαφανισμένη» Ετονέ Το 2008 η Δεβετζή ήθελε ένα δυνατό αγώνα για να ξεκινήσει τη σεζόν. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κλειστού στη Βαλένθια, όπου το πανελλήνιο ρεκόρ δεν ήταν αρκετό να της χαρίσει το χρυσό. Η Σαβίν ξεπέρασε τον εαυτό της και τη Δεβετζή για πέντε εκατοστά, αλλά λίγο την πείραζε, γιατί στόχος ήταν το Πεκίνο. Έτσι λοιπόν, φτάνει πιο έτοιμη από ποτέ, στους Ολυμπιακούς της Κίνας, στη «Φωλιά του Πουλιού», εκεί απ’όπου η Πηγή ήθελε να ανοίξει τα φτερά της και να πετάξει προς τη δόξα. Θα έδινε τα…ρέστα της για να στεφθεί χρυσή ολυμπιονίκης. Στον καλύτερο αγώνα τριπλούν που έγινε ποτέ, με έξι αθλήτριες να περνούν τα 15 μέτρα, μόνο ένα ρεκόρ θα μπορούσε να δώσει το χρυσό. Έτσι κι έγινε, το ολυμπιακό ρεκόρ της προ τετραετίας πρώτης ολυμπιονίκης της Αθήνας, της Καμερουνέζας Ετονέ που για τέσσερα χρόνια δεν είχε σημειώσει τίποτα αξιόλογο και έσκασε σαν πυροτέχνημα στο Ολυμπιακό Στάδιο του Πεκίνου, στέρησε από τη Δεβετζή το πολυπόθητο χρυσό κι έμεινε τρίτη πίσω και από τη βασίλισσα των αλμάτων στη Ρωσία, Λεμπέντεβα. Η Χρυσοπηγή έφερε στην Ελλάδα το χάλκινο και μαζί άλλη μία κορυφαία επιτυχία για την ίδια και τον κλασικό αθλητισμό, αλλά το αίσθημα του ανεκπλήρωτου ακόμα την τρώει μέσα της. Στα 33 της χρόνια θεωρεί ότι δεν έχει τελειώσει αθλητικά και ήδη έχει ξεκινήσει την προσπάθειά της για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Η κοινωνική δράση Ένας αθλητής δεν κρίνεται μόνο για τις επιδόσεις του μέσα στον αγωνιστικό χώρο, αλλά η συνολική του διαδρομή θα εκτιμηθεί από το φίλαθλο κόσμο και στο τέλος της καριέρας του θα φανεί ποιος έχει αφήσει το στίγμα του. Η Δεβετζή έχει τον καλώς εννοούμενο «τσαμπουκά», το νεύρο που βγαίνει στον αγώνα, στην κάθε προσπάθεια. Όμως, εξωαγωνιστικά διεκδικεί χωρίς να το έχει θέσει σαν στόχο, μετάλλιο κοινωνικής προσφοράς και αγάπης. Έχει προσφέρει αγαπημένα της αντικείμενα σε δημοπρασίες, για να βοηθηθούν οι πληγέντες της χωρών της Ασίας, αλλά και παιδιά που ζουν σε ιδρύματα της Ελλάδας. Το μήνυμα της Πηγής και το…καταραμένο χρυσό «Μετά το μετάλλιο των Ολυμπιακών της Αθήνας νόμιζα ότι είχα ολοκληρωθεί σαν αθλήτρια, θεωρούσα ότι είχα πετύχει τον απώτερο στόχο μου και ότι αυτό ήταν αρκετό, ακόμα και να ολοκληρώσει την καριέρα μου. Έβλεπα ότι τα πράγματα άλλαζαν στο χώρο του πρωταθλητισμού, γίνονταν όλο και πιο δύσκολα και είχα σχεδόν πειστεί ότι δεν υπήρχε λόγος να συνεχίσει κάποιος αθλητής να προσφέρει σε υψηλό επίπεδο. Παρ’ όλ’ αυτά, ένα ανεξήγητο κενό μέσα μου με έκανε να ψάξω, να σκεφτώ και συνειδητοποίησα μετά από πολλές συζητήσεις και μηνύματα πλήθους ανθρώπων, ότι ήταν η καταξίωση στις καρδιές του κόσμου που μου έλειπε και αυτό μπορούσε να γίνει μόνο επιδεικνύοντας διάρκεια. Γι’ αυτό λοιπόν και συνέχισα έχοντας κυρίως τη στήριξη των πολύ δικών μου ανθρώπων, φτάνοντας στο άπιαστο όνειρο του δεύτερου συνεχόμενου Ολυμπιακού μεταλλίου«. «Αυτό που μπορώ να υποσχεθώ από τη μεριά μου στους φίλους του αθλήματος είναι ότι θα συνεχίσω μέχρι να κατακτήσω το καταραμένο το χρυσό«!!!!