Αξίζει ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη...
Ξημέρης: 13 χρόνια μετά μπορεί να απολαμβάνει τα οράματα του

Η στήλη σήμερα θα αλλάξει ύφος. Θα γίνει μπασκετική. Γιατί θα πρέπει όλοι να αντιληφθούμε την δυναμική και την προοπτική που δίνει, η άνοδος του ΟΦΗ στην Α2 μπάσκετ. Ένα βήμα πριν την μεγάλη κατηγορία. Ένα βήμα πριν την μεγάλη πρόκληση.

Αρκεί να γυρίσουμε λίγα χρόνια πίσω. Και να θυμηθούμε όλα αυτά, που η πόλη είχε ζήσει στην δεκαετία του ’90 με την ομάδα του «Ηράκλειο» στην Α1 μπάσκετ. Εκείνα τα αξέχαστα και «χορταστικά» από θέαμα απογεύματα του Σαββάτου στο Λίντο, όταν ποδοσφαιρικοί και μπασκετικοί φίλαθλοι γινόταν ένα. Και το Ηράκλειο μια αυθεντικά ποδοσφαιρική πόλη έγινε στα χείλη των «σπίκερ», μια πόλη με… μπασκετικό κοινό.

Τα χρόνια πέρασαν, ο Παπακαλιάτης κουράστηκε να βάζει μόνος και να κάνει «τσάμπα μάγκες» και πολλούς «χειροκροτητές». Το Ηράκλειο υποχώρησε στις χαμηλότερες κατηγορίες. Και τώρα έρχεται ο ΟΦΗ να μας θυμίσει ότι «να η ευκαιρία» για να επιστρέψει η πόλη δυναμικά στον μπασκετικό χάρτη της χώρας. Άσχετα αν αυτός ο στόχος έρθει άμεσα ή χρειαστεί χρόνος (γιατί βέβαια δεν θα είναι εύκολο για τον «πρωτάρη» ΟΦΗ, ακόμα και να σταθεί στην Α2 στην παρούσα φάση…), είναι πράγματι μεγάλη η πρόκληση που ανοίγεται ενώπιων όλων. Και η πόλη φαίνεται να έχει μια «δεύτερη ευκαιρία» να στηρίξει περισσότερο –από ότι έκανε τότε με το Ηράκλειο-τη νέα μπασκετική δύναμη που λέγεται ΟΦΗ.

Τον Ιούνιο του 1996 (13 χρόνια πριν δηλαδή) όταν ο Βασίλης Ξημέρης ανέλαβε την προεδρία του Ερασιτέχνη ΟΦΗ, προανήγγειλε δυο μεγάλους στόχους. Ο ένας ήταν η κατασκευή ενός ιδιόκτητου κλειστού γυμναστηρίου που θα έδινε ώθηση στα τμήματα του συλλόγου και ειδικά στο τμήμα μπάσκετ. Και ο άλλος, ήταν η άνοδος του μπάσκετ στις μεγάλες κατηγορίες. Μετά από έξυπνες ενέργειες και συντονισμένες κινήσεις ο πρόεδρος του Ερασιτέχνη «αξιοποίησε» την προσωπική του φιλία με το Γιάννη Κουράκη. Η συγκυρία της θητείας του νυν δημάρχου στο πόστο του Υφυπουργού αθλητισμού, ήταν η μεγάλη ευκαιρία. Και δεν πήγε χαμένη. Ο Κουράκης υπέγραψε την απόφαση χρηματοδότησης του έργου και ο Ξημέρης με την αρχιτεκτονική του γνώση σχεδίασε το σπίτι του ΟΦΗ. Το έργο πήρε μορφή (2005) και λίγους μήνες μετά (2006), ο πρόεδρος και ο δήμαρχος έκοψαν πανηγυρικά και την κορδέλα, συνδέοντας το όνομα τους με ένα έργο που θα μείνει για πάντα στο σύλλογο.

Το όραμα για την άνοδο του μπάσκετ σε μεγαλύτερες κατηγορίες, είχε διακυμάνσεις. Πολλές χαρές, αλλά ίσως και περισσότερες πίκρες, απογοητεύσεις, χαμένα λεφτά. Ο Βασίλης Ξημέρης έχει πληρώσει ακριβά αυτό του το…όραμα. Γιατί δεν ήξερε και πλήρωσε ακριβά μέχρι να μάθει, αλλά και λόγω της απειρίας του τα πρώτα χρόνια εμπιστεύτηκε προπονητές και συνεργάτες, που παρά την όποια επιθυμία τους, δεν ήταν εκείνοι που θα έδιναν την ώθηση που χρειαζόταν το τμήμα για να κάνει το μεγάλο άλμα. Ακόμα και πέρσι, που ο ΟΦΗ είχε ίσως την καλύτερη ομάδα στη ιστορία του και πιθανόν την καλύτερη της κατηγορία, το όνειρο έγινε …εφιάλτης.
Η ομάδα που όλοι είχαν αδιαφιλονίκητο φαβορί για την άνοδο, έκανε μια μεγάλη κοιλιά στο δεύτερο γύρο, έγιναν σφοδρά λάθη από τεχνική ηγεσία (Δέδας) και έμπειρους αθλητές (τιμωρία Τσακιρίδη), ενώ ο πρόεδρος του ΟΦΗ και τα μέλη της οικογένειας του, υβρίστηκαν και προπηλακίστηκαν χυδαία από ορισμένους «τυφλωμένους» φιλάθλους, σε ένα παιχνίδι με τον Ίκαρο Καλλιθέας στο ΒΑΚ. Ο Ξημέρης τότε, είπε στο προσωπικό του περιβάλλον το «φεύγω το καλοκαίρι» και το πιθανότερο είναι ότι θα το είχε κάνει πράξη αν δεν πρόεκυπτε η ανάμιξη του Γιάννη Κουράκη στα διοικητικά της ΠΑΕ ΟΦΗ και αν δεν υπήρχαν από νωρίς τα…μηνύματα, ότι το μπάσκετ παρότι τερμάτισε τελικά στην 5η θέση, θα ανέβαινε κατηγορία. Όπως και έγινε.

Ο ΟΦΗ έστω και στις…καθυστερήσεις, πήρε την άνοδο στην Α2 και ο πρόεδρος του Ερασιτέχνη, έχοντας κάνει πράξη τις δεσμεύσεις του (κλειστό και άνοδος του μπάσκετ), έχω την αίσθηση ότι αξίζει από όλους αν μη τι άλλο, ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, ως ελάχιστη αναγνώριση, για την προσπάθειά του, όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί παρά τα όποια λάθη έχει κάνει κατά καιρούς, (όποιος δουλεύει δεν μπορεί να τα αποφύγει…), είναι από τους παράγοντες που έχουν υπηρετήσει με απίστευτο πάθος το σύλλογο και φεύγοντας από αυτόν θα έχει αφήσει πίσω του σημαντικό έργο και ένα μεγάλο κενό, που βλέποντας κανείς (γενικά) τη νέα γενιά των παραγόντων, έχω την αίσθηση ότι δύσκολα θα αναπληρωθεί…

› Αναζήτηση Google

› Ροή ειδήσεων

› Πρωτοσέλιδο AthleticPress