Ας μην μπούμε καν στην διαδικασία της σκέψης, ποιο θα ήταν το επίπεδο του ΟΦΗ, αν δεν γινόταν η προσθήκη του Ανέστη Αγρίτη στην εκπνοή της μεταγραφικής περιόδου…
Στο πρόσωπο του Ανέστη, προσπαθούμε όλοι να πνίξουμε τα συναισθήματά μας για τον φετινό ΟΦΗ. Ο Ανέστης δίνει μια ελπίδα και καταλαγιάζει την οργή μας, την θλίψη μας, την απογοήτευσή μας για την θλιβερή, κατά διαστήματα, εικόνα της ομάδας. Είναι και αυτή η …υπερβολή μας επειδή θέλουμε -όλοι-αυτή η ομάδα να κάνει περίπατο στην Β’ κατηγορία και να κερδίζει τα παιχνίδια πριν καν αρχίσουν! Αλλά και στα τρία πρώτα ματς της σεζόν αντιληφθήκαμε ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει ποτέ…

Με τα γκολ του ο Ανέστης ,αλλά και την γενική εικόνα του στο παιχνίδι, που είναι ποτισμένη από…άρωμα Σουπερ Λίγκ, προσπαθεί να κρατήσει όρθια την ομάδα, μέχρι αυτή να βρει το δρόμο της και να αντιληφθεί που πατά και που βρίσκεται. Γιατί και στην Καλαμάτα η ισοπαλία δεν πρέπει να σκεπάσει τα κακώς κείμενα. Ο ΟΦΗ πονάει. Και μαζί του πονούν και όλοι αυτοί που θέλουν να τον δουν ξανά εκεί που αξίζει.

Ίσως ακόμα όλοι μας να μην μπορούμε να δεχτούμε ότι ο σύλλογος βρίσκεται στη Β’Εθνική. Οι τηλεοπτικές μεταδόσεις είναι πραγματικό μαρτύριο. Ο ρυθμός(;) των αγώνων, η ποιότητα(;) και η εν γένει ατμόσφαιρα της κατηγορίας, μοιάζει τόσο «ξένη» για αυτήν την ομάδα.

Είναι σαν θρίλερ με σκηνές κωμωδίας. Από τη μια να γελάς και από την άλλη να κλαίς…

Και στην Καλαμάτα το Σάββατο αντιληφθήκαμε ότι ο ΟΦΗ, όχι μόνο δεν είναι η ομάδα που θα κάνει ΠΕΡΙΠΑΤΟ στην Β’Εθνική, αλλά μπορεί να απειληθεί από κάθε ομάδα αυτής της άγνωστης προς αυτόν, κατηγορίας. Η μέτρια Καλαμάτα απείλησε με ήττα έναν ΟΦΗ που είχε συντριπτική κατοχή της μπάλας, είχε τις ευκαιρίες, αλλά χρειάστηκε να περάσουν 85 λεπτά για να φέρει το παιχνίδι στα ίσια. Για να επιβεβαιωθεί ότι η ποιότητα που έχει σαν ομάδα ο ΟΦΗ δεν αρκεί από μόνη της, για να τον κάνουν «αφεντικό» στους αγώνες. Χρειάζεται πάθος και δύναμη. Τάκλιν στα βρεγμένα και λασπωμένα τερέν και ακόμη και «βρώμικο» παιχνίδι, όταν το επιτάσσουν οι συνθήκες. Ο ΟΦΗ θα παίξει και σε πιο δύσκολα γήπεδα, από αυτό της Καλαμάτας και θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος, για να μην πληρώνει συνέχεια με απώλειες βαθμών, αυτό το στυλ που έχει ως ομάδα. Ένα στυλ που προκαλεί τον αντίπαλο να τον παίξει δυνατά, να «χαμηλώσει» το ρυθμό της αναμέτρησης και να φέρει το παιχνίδι εκεί που θέλει για να πετύχει το σκοπό του. Λένε ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και σίγουρα ο ΟΦΗ σαν «μέγεθος» στη Β’Εθνική δεν πρέπει να το έχει ως σήμα κατατεθέν, αλλά δεν πρέπει και να το αγνοεί.

Τα αποτελέσματα είναι αυτά που επιτυγχάνουν τον στόχο και τίποτε άλλο…

Θα χρειαστεί και ένα πιο ενεργό ανακάτεμα της τράπουλας από την τεχνική ηγεσία, όσον αφορά στη διαχείριση του έμψυχου δυναμικού. Πέρασαν τρείς αγωνιστικές και πλέον τα άλλοθι για ορισμένους παίκτες στερεύουν. Ο Σταυρακάκης είναι αγνώριστος, πραγματικό «φάντασμα» του εαυτού του, ο Κωσταντινίδης αν και φιλότιμος δεν δικαιώνει τη φήμη του παίκτη που θα κάνει τη διάφορα στην κατηγορία, ο Κιάσσος θα πρέπει να δοκιμάζεται και στη δεξιά πλευρά (όπως το Σάββατο) και όχι μόνο στον άξονα, όπου πρέπει να αντληθούν και άλλες επιλογές πίσω από το φορ(όπως ο Μανούσος ή ο Μαρινκοβιτς),ο Μπαρκαουάν είναι στα…περσινά κυβικά που όλοι γνωρίζουμε. Αν εξαιρέσουμε τον γκολκίπερ Βεζυρίδη και τον Αγρίτη, τότε από τους λεγόμενους «έμπειρους» οι προπονητές θα πρέπει να ζητήσουν «φωναχτά» περισσότερα….

› Αναζήτηση Google

› Ροή ειδήσεων

› Πρωτοσέλιδο AthleticPress