listen live
ακούτε τώρα: 12:00 -14:00

Ανατροπή & Πέναλτι - (Nίκος Μαρκάκης)

listen live
ακούτε τώρα: 12:00 -14:00

Ανατροπή & Πέναλτι - (Nίκος Μαρκάκης)

ακολουθεί: 14:00-16:00

Derby (Μανώλης Θέμελης)

e-radio logo

Στην Βραζιλία μετά την αριστερά έρχεται η ακροδεξιά;

Στην Βραζιλία θα έχουν νέο πρόεδρο,τον ακροδεξιό Μπολσονάρο μετά από μια μακρά περίοδο διακυβέρνησης της λατινοαμερικάνικης αυτής χώρας από «αριστερούς» όπως ο Λούλα και η Ρούσεφ;Θα φανεί στο β’γύρο των προεδρικών εκλογών.Αν συμβεί απλά θα επαναληφθεί ο ιστορικός κανόνας που λέει ότι όπου αποτυγχάνει η αριστερά,έρχεται η ακροδεξιά. Γράφει ο Σπύρος Αλεξάκης

 

Η «κόκκινη διετία» (1919-1920) στην Ιταλία στην πράξη έφερε τον Φασισμό (1922-1943)
Η αποτυχία της επανάστασης των Σπαρτακιστών στη Γερμανία του Μεσοπολέμου δημιούργησε  το αντίπαλο δέος του εθνικοσιαλιστικού κόμματος των Γερμανών εργατών,δηλαδή τους Ναζί.
Η κατάρρευση των καθεστώτων της ανατολικής Ευρώπης πριν από τρεις δεκαετίες,έδωσε το έναυσμα για να βγουν στο προσκήνιο εθνικιστικά κόμματα σε όλες σχεδόν τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ.
Η αποτυχία της «αριστεράς» του Αλέξη Τσίπρα,κυρίως μετά την συνθηκολόγηση του το 2015,έδωσε αέρα σε μια σειρά από κόμματα και κινήματα της αντισυστημικής (ακρο)δεξιάς σε όλη τη δυτική Ευρώπη και σε χώρες σαν τη Γαλλία,ας πούμε,όπου είχαν να φανούν από την εποχή του Μεσοπολέμου.

Τώρα έχουμε και την Βραζιλία να παίρνει σειρά και στη θέση των «αριστερών’ προέδρων Λούλα και Ρούσεφ να έρχεται ο «ακροδεξιός» Μπολσονάρο,τον οποίο βλέπουμε στο βίντεο να μιλάει για το πώς θα πρέπει να ζουν στις φυλακές οι εγκληματίες,όπου δε θα έχουν spa και στιγμές χαλάρωσης αλλά θα βρεθούν σε μέρος όπου θα τιμωρηθούν για τις πράξεις τους.Είναι προφανές ότι και η ατζέντα του κ.Μπολσονάρο είναι εκτός πλαισίου φιλελεύθερης πολιτικής ορθότητας.
Ακριβώς όπως και η ατζέντα των πραγματικών αριστερών κομμάτων αλλά από την αντίθετη πλευρά.

Συμβαίνει πάντα έτσι:
Όταν και όπου αποτυγχάνει η Αριστερά,ουσιαστικά στρώνεται ο δρόμος για την «λαϊκιστική»(όπως τη λένε) ακροδεξιά.
Είναι θέμα απογοήτευσης των πολιτών από τα αριστερά κηρύγματα που τους σπρώχνει στο αντίθετο άκρο;
Είναι θέμα ψυχολογίας δηλαδή;
Ή μήπως είναι γιατί οι δύο εκ διαμέτρου αντίθετοι αυτοί χώροι έχουν κοινά σημεία στην ιδεολογική τους πλατφόρμα,που κάνουν εύκολο το πέρασμα από την μία πλευρά στην άλλη για πολλούς ψηφοφόρους που πρώτα είχαν υποστηρίξει την αριστερή λύση για να περάσουν απογοητευμένοι μετά στο άλλο «άκρο»;
Αν υπάρχουν «άκρα» στην πολιτική.

Αριστερά και Δεξιά

Ίσως να παρατηρήσατε ότι βάζω εντός εισαγωγικών τους όρους «αριστερά» και «δεξιά» για τον απλούστατο λόγο πως δεν περιγράφουν με ακρίβεια μια πολιτική ιδεολογία.
Οι πολιτικές ιδεολογίες είναι πλατφόρμες θέσεων για μια σειρά από ζητήματα:
Για την οικονομική ελευθερία,την κοινωνική ελευθερία,την ελευθερία στα θέματα ταυτότητας (θρησκευτικής,εθνοτικής,σεξουαλικής κτλ) και για μια σειρά άλλα επιμέρους θέματα.

Οπότε όπως γνωρίζουμε και από τη γεωμετρία,δεν μπαίνει γραμμικά πάνω σε μια ευθεία κάτι που για να το προσδιορίσεις χρειάζεσαι περισσότερα από ένα σημεία.
Η ευθεία,ως γνωστόν είναι μονοδιάστατη και αποτελείται από σημεία που το ένα είναι δίπλα στο άλλο.
Όταν όμως μια ιδεολογία έχει περισσότερα από ένα σημεία,πώς θα τοποθετηθεί σε μια ευθεία από δεξιά προς τα αριστερά;Δε γίνεται.

Για να το κάνουμε απλό,υπάρχουν ζητήματα,όπως η σχέση κράτους-ατόμου, στα οποία οι νεοφιλελεύθεροι είναι πολύ κοντά ιδεολογικά με τους αναρχικούς!
Αυτό προφανώς αν βάλεις τις ιδεολογίες σε μια γραμμή δεν μπορείς να το σχηματοποιήσεις τοποθετώντας τους αναρχικούς δίπλα στους νεοφιλελεύθερους,αφού σε πάρα πολλά άλλα θέματα δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους.
Με την ίδια λογική δεν μπορείς να βάλεις τους φασίστες δίπλα στους κομμουνιστές,παρότι και οι δύο ιδεολογίες έχουν έντονο κρατισμό σε θέματα οικονομίας και διοίκησης της κοινωνίας.Σε μια σειρά άλλα θέματα όμως βρίσκονται σε τελείως διαφορετικές θέσεις.
Η κάθε πολιτική ιδεολογία θα μπορούσε να ήταν δίπλα σε οποιαδήποτε άλλη αλλά συγχρόνως και πολύ μακρυά της.Δίπλα σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα και πολύ μακρυά σε πολλά περισσότερα.
Άρα όταν η «σκληρή» Δεξιά μαζεύει αριστερές ψήφους δεν πρέπει να μας φαίνεται παράξενο,όπως δεν πρέπει να μας φαίνεται παράξενο που ένα σημαντικό μέρος του κόσμου του φασιστικού κόμματος της Ιταλίας πέρασε στο κομμουνιστικό Κόμμα τη δεκαετία του ’40 στη γειτονική μας χώρα.

Το «δεξιά-αριστερά» είναι ένα σχήμα που χρησιμοποιείται περισσότερο για λόγους οικονομίας της πολιτικής συζήτησης και δεν έχει σχέση με τις πραγματικές πολιτικές ιδεολογίες,που ξαναλέμε ότι είναι πλατφόρμες με διάφορες απόψεις για μια σειρά από ζητήματα,διαφορετικά το ένα από το άλλο.
Αποτέλεσμα είναι να βραχυκυκλώνουν οι διάφοροι αναλυτές της κακιάς ώρας όταν βλέπουν το βίντεο με τον Τσε Γκεβάρα να φωνάζει από το βήμα του ΟΗΕ: «Πατρίδα ή Θάνατος» ή όταν ακούν τους αναρχικούς να μιλάνε για την ατομικότητα κόντρα σε κάθε συλλογικότητα, («ο 20ος αιώνας θα είναι ο αιώνας του ατόμου» που έλεγε το πανό των αναρχικών στην κηδεία του Αλεξάντρ Κροπότκιν το 1921).

Η ζωή δεν είναι άσπρο-μαύρο ούτε κουτάκια του ίντερνετ για να κλικάρεις το ένα και να σε βγάζει στο επόμενο.
Οπότε απλοϊκές αναλύσεις σύνθετων φαινομένων από ανθρώπους της ενημέρωσης καλό είναι να μη γίνονται για να μην μπερδεύεται ακόμη περισσότερο ο κόσμος που διαβάζει ή ακούει.

https://www.sport24.gr/football/Brazil/kantona-katalavainw-giati-h-vrazilia-pshfizei-ton-akrodeksio-mpolsonaro.5336580.html