listen live
ακούτε τώρα:

listen live
ακούτε τώρα:

ακολουθεί:

e-radio logo

Εθνική Αυτάρκεια ίσον πόλεμος (;)

Πώς θα αποκτήσουμε αυτάρκεια σαν χώρα;Ρωτούν όλοι.Όπως είχε αποκτήσει η Ιταλία του Μουσολίνι ή η Ελλάδα του Αντρέα; Γράφει ο Σπύρος Αλεξάκης στο blog του στο athleticradio.gr

[Φωτό: Σε αυτό το κατάστημα πωλούνται μόνο ιταλικά προϊόντα. (Από την περίοδο του Φασισμού στην Ιταλία)]

 

Έχεις ένα χαρτονόμισμα σαν κράτος.Στην περίπτωση που το τυπώνεις εσύ φυσικά.
Το χαρτονόμισμα αυτό κρίνεται από τις Αγορές,με τον γνωστό τρόπο των οίκων αξιολόγησης.
Αν κριθεί ισχυρό,τότε θα έχεις εύκολη πρόσβαση στις διεθνείς αγορές προϊόντων και υπηρεσιών,δηλαδή από την παγκόσμια αγορά θα βρίσκεις τα πάντα σε συμφέρουσες τιμές,σε αντίθετη περίπτωση όλα θα τα αγοράζεις πιο ακριβά,εκτός και αν έχεις πολύ συνάλλαγμα σε ισχυρό νόμισμα (δολάρια πχ).

Για να μην είσαι έρμαιο στις ορέξεις των Αγορών,των οίκων αξιολόγησης και όλου αυτού του συστήματος που τόσο βρίζουμε όλοι αλλά κανείς δεν αλλάζει,θα πρέπει να έχεις μια αυτάρκεια σαν χώρα.
Δηλαδή να παράγεις προϊόντα και υπηρεσίες εσύ και να καλύπτεις τις ανάγκες του λαού σου,έτσι ώστε να μην εξαρτάσαι από το αν το νόμισμα σου πέσει,ανέβει ή από το πόσο ανεβοκατεβαίνει η τιμή του πετρελαίου ή άλλων προϊόντων πρώτης ανάγκης.

Όλο αυτό προϋποθέτει ότι θα ελέγξεις τις ανάγκες του λαού σου,το πώς θα ζει,τι θα καταναλώνει,άρα πάμε σε λιγότερη λιγότερη ελευθερία.Επίσης θα πρέπει να περιορίσεις και τις επαφές του λαού του δικού σου με τους ξένους για να μην παίρνει το…κακό παράδειγμα.
Η μεταπολεμική Ελλάδα,ας πούμε,ήταν μπετόν αρμέ σαν χώρα για δεκαετίες και μέχρι την είσοδο της στην ΕΟΚ.
Ο κόσμος ζούσε φτωχικά αλλά επειδή δεν είχε παραστάσεις από το πώς ζούσαν στην… Καλιφόρνια οι άνθρωποι ή στην Ευρώπη εκείνης της εποχής,δεν ένιωθε την φτώχεια του και είχε καλύτερη ψυχολογία από ό,τι ο μέσος Έλληνας σήμερα που έχει παραστάσεις από αλλού.

Για την εθνική αυτάρκεια προϋπόθεση είναι ένα καθεστώς που θα περιορίζει τις ατομικές ελευθερίες,ένα παραπέτασμα που δε θα αφήνει το λαό σου να βλέπει τι γίνεται και πώς ζουν αλλού,πρώτες ύλες και ενέργεια και φυσικά μια κεντρικά σχεδιαζόμενη οικονομία.
Δύσκολο να τα πετύχεις όλα αυτά μαζί.
Ειδικά αν είσαι μια χώρα μικρή σαν την Ελλάδα,χωρίς αποικίες και δικές σου ζώνες επιρροής.
Θες να έχεις βιομηχανική παραγωγή;
Για να είναι τα προϊόντα σου σε προσιτές τιμές,θα πρέπει να βρεις υποχρεωτικά αγορές για να τα πουλήσεις.

Οι πόλεμοι ανάμεσα στις ισχυρές χώρες στο παρελθόν έγιναν γιαυτόν ακριβώς το λόγο.
Ήταν προσπάθεια ανοίγματος σε νέες αγορές ώστε να πουλήσουν τα προϊόντα τους.
Να μεγαλώσει δηλαδή η αγορά τους.
Αυτός ήταν ο λόγος που στους μεγάλους πολέμους του 20ου αιώνα από τη μια είχαμε πάντα τις χώρες που είχαν ήδη αποικίες -δηλαδή αγορές- και εκείνες που δεν είχαν αλλά ήθελαν να βρουν για να πουλούν τα δικά τους προϊόντα (πχ Γερμανία).

Κόσμος χωρίς σύνορα

Η ελεύθερη διακίνηση προϊόντων και κεφαλαίων ρίχνει την πιθανότητα πολέμου ανάμεσα στους ισχυρούς του Κόσμου,που εμείς σαν χώρα που βρίσκεται σε κομβικό σημείο,έχουμε πληρώσει επανειλημμένα τις συγκρούσεις τους συγκρούσεις τους αυτές.

Από την άλλη βέβαια χωρίς σύνορα και μέσα σε μια νομισματική ένωση είμαστε έρμαια οποιασδήποτε διεθνούς κρίσης και οποιασδήποτε πολιτικής έχει στο κεφάλι του κάποιος από το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες ή αλλού.

Το «είμαστε πλούσια χώρα μπορούμε και μόνοι μας» δεν είναι σοβαρή θέση.
Είμαστε στην 4η Βιομηχανική Επανάσταση,δεν είμαστε στην εποχή της αγροτοκτηνοτροφικής κοινωνίας,να πούμε ότι έχουμε το ψαράκι μας,τα προβατάκια,τα κατσικάκια,τις ελιές και τις ντοματούλες μας και είμαστε αυτάρκεις.
Και συγχρόνως να είμαστε με ένα όπλο παρά πόδας γιατί σίγουρα θα μας την πέσει κάποιος που θα θέλει να πουλήσει τα προϊόντα του εδώ ή να περάσει τους αγωγούς του ή να ξεφορτώσει τα κοντέινερ του στα λιμάνια μας και αφού δε θα μπορεί πια να το κάνει ελεύθερα,θα έρθει με άλλον τρόπο.
Ανοίξαμε οικειοθελώς τα σύνορα μας για να μη μας τα …ανοίγουν με το ζόρι κάθε τρεις και λίγο.Δείτε την ιστορία μας.Μέχρι τη δεκαετία του ’40 ήμασταν από πόλεμο σε πόλεμο.

Δεν είναι τόσο απλό δηλαδή όσο μας το παρουσιάζουν οι διάφοροι εθνοσωτήρες.
Δεν είναι όμως και πολιτική αυτή του γιουσουφακισμού που ακολουθείται από το ’90 και μετά.
«Είμαστε μέσα στην Ευρώπη,μέσα στο ευρώ δεν σκεφτόμαστε εθνικά,πατρίδα μας είναι η ΕΕ»  και τα σχετικά παραμύθια.
Μόλις σκούρυναν τα πράγματα η Ευρώπη μας έριξε στο αμπάρι χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ο καθένας κοιτάει το συμφέρον το δικό του ή εκείνου που τον εκλέγει.
Στην περίπτωση των πολιτικών,τα συμφέροντα των ολιγαρχών που τους στηρίζουν  και του λαού που τους ψηφίζει.
Γιατί να νοιαστεί για σένα η Μέρκελ; Ούτε ψηφοφόρος της είσαι,ούτε συγγενής της.

Autarhia – Αυτάρκεια 

Η τελευταία φορά που στην Ευρώπη ακούστηκε το σύνθημα της «Αυτάρκειας» ήταν επί Φασισμού στην Ιταλία.
Ενώ σ’εμάς τη δεκαετία του ’80 με το Ανδρεϊκό «Ο επιμένων Ελληνικά».
Στην πρώτη περίπτωση είχαμε τον Β’παγκ,Πόλεμο στη δεύτερη απολύτως τίποτα,ίσως γιατί δεν πέτυχε ούτε στο ελάχιστο εκείνη η «εθνική αυτάρκεια».Και πώς να πετύχαινε εξάλλου αφού είχαμε ήδη μπει στην ΕΟΚ.
Εθνική οικονομία με ανοικτά σύνορα;

Η λύση λοιπόν θα ήταν μια εθνική πολιτική για την παραγωγή μέσα όμως στο διεθνές πλαίσιο της εποχής μας.Όσο υπάρχει αυτό το πλαίσιο γιατί δεν είναι δεδομένο ότι θα υπάρχει για πάντα.
Δύσκολο κουίζ,όποιος το λύσει θα μείνει στην Ιστορία.

[Φωτογραφίες: Αυτάρκεια επί Μουσολίνι και ο επιμένων ελληνικά επί Αντρέα]