listen live
ακούτε τώρα: 12:00 -14:00

Ανατροπή & Πέναλτι - (Nίκος Μαρκάκης)

listen live
ακούτε τώρα: 12:00 -14:00

Ανατροπή & Πέναλτι - (Nίκος Μαρκάκης)

ακολουθεί: 14:00-16:00

Derby (Μανώλης Θέμελης)

e-radio logo

Οι πρωταθλητές της εποχής των Μνημονίων

Επιτυχίες στον στίβο,επιτυχίες στο τένις,επιτυχίες στη γυμναστική.Μετά από πολλά χρόνια φαίνεται ότι ο ελληνικός αθλητισμός επιστρέφει.Αυτή τη φορά χωρίς τα πακέτα και τους ελληνοποιημένους πρωταθλητές. Γράφει ο Σπύρος Αλεξάκης στο blog του στο athleticradio.gr

Πρωταθλητισμός με χρήματα-Πρωταθλητισμός χωρίς χρήματα

Για να τραβήξεις έναν νέο στον αθλητισμό είναι σχετικά εύκολο.
Το δύσκολο είναι να τον κάνεις πρωταθλητή,να ασχοληθεί δηλαδή αποκλειστικά με το σπορ και να φέρει διακρίσεις.
Κάτι που απαιτεί να το κάνει επαγγελματικά.

Μέχρι πριν την κρίση ένας νέος στην Ελλάδα είχε αρκετές επιλογές για τη ζωή του.
Συνήθως σπούδαζε και μετά ή άνοιγε το γραφείο του ή τον απορροφούσε το δημόσιο.
Αν δεν σπούδαζε πάλι είχε επιλογές.Μπορούσε με σχετικά μικρό κόπο να βρει μια δουλειά,με όχι πολλά χρήματα βέβαια αλλά όχι και πολλά ζόρια,ίσως.
Φαινόμενα του στιλ έχω πάρει πτυχίο,μεταπτυχιακό,ψάχνω οποιαδήποτε δουλειά και δεν βρίσκω τίποτα,ήταν σπάνια.

Τότε λοιπόν για τραβήξεις το παιδί στον πρωταθλητισμό,που ξαναλέμε έχει διαφορά από τον αθλητισμό αφού προϋποθέτει αφοσίωση,προγραμματισμό της ζωής σου και αποκλειστικότητα σε αυτό που κάνεις,έπρεπε να τον δελεάσεις με το χρήμα.
Μπόνους,καλά συμβόλαια,επιτυχίες και διορισμός στις ένοπλες δυνάμεις τουλάχιστον για να έχει μετά το τέλος της καριέρας του  το παιδί ένα αποκούμπι.
Έτσι ο άλλος ή η άλλη άφηνε τις σπουδές και γινόταν πρωταθλητής ή πρωταθλήτρια.

Σήμερα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.
Μετά από μια 8ετία μνημονίων έχει αλλάξει εκτός από την κοινωνία και ο συνολικότερος σχεδιασμός ακόμη και για τον αθλητισμό.
Τώρα πια ο νέος και η νέα δεν έχουν καμία ελπίδα να προσληφθούν στο δημόσιο.
Ούτε και να σταθούν σαν ελεύθεροι επαγγελματίες αν αποκτήσουν κάποιο χαρτί. (Γιατροί,δικηγόροι,πολ.μηχανικοί κτλ)
Ή με τον τουρισμό θα ασχοληθούν,συνήθως για τρεις κι εξήντα ή θα πρέπει να πάρουν τον δρόμο της ξενιτιάς.
Οπότε ξανά ο πρωταθλητισμός γίνεται στόχος για τη ζωή τους.
Όχι για να βγάλουν τα τρελά χρήματα,τρέχοντας ή παίζοντας κάποιο άθλημα με μπάλα ατομικό ή ομαδικό.
Απλά για να κάνουν κάτι στη ζωή τους.

Όπως τα παλιά τα χρόνια δηλαδή.
Τότε που οι ποδοσφαιριστές έκαναν μεταγραφή για μια…πορτοκαλάδα.Θα την έχετε ακούσει σίγουρα την ιστορία.
Όλο και κάποιος παλαίμαχος τη διηγείται.Την διηγούνταν τουλάχιστον κάποτε πριν από χρόνια,που οι παίχτες έπαιρναν πολλά λεφτά και εκείνος θυμόταν πως έπαιζε μπάλα στα ξερά μόνο για το χειροκρότημα του κόσμου.
Τώρα λοιπόν επιστρέψαμε σε εκείνη την εποχή.
Ίσως να μη φαίνεται γιατί υπάρχουν ακόμη οι γονείς-σπόνσορες,όπως είπε και η Μαρία Μπελιμπασάκη μετά την κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στο Πανευρωπαϊκό στίβου αλλά αν δεν αλλάξει κάτι τα αμέσως επόμενα χρόνια,θα βλέπουμε παιδιά να κάνουν πρωταθλητισμό για μια πορτοκαλάδα.
Όπως τα παλιά τα χρόνια δηλαδή.

Επιστροφή στον ρομαντισμό.