listen live
ακούτε τώρα: 00:00-08:00

Athletic Music (Athletic Radio 104,2)

listen live
ακούτε τώρα: 00:00-08:00

Athletic Music (Athletic Radio 104,2)

ακολουθεί: 08:00-10:00

Σύνδεση με Real fm- (Καμπουράκης - Λυριτζής)

e-radio logo

Η μπίζνα της διαφορετικότητας

Όλο και περισσότερο πια η κοινωνία μοιάζει με Σούπερ Μάρκετ.
Μπαίνοντας στον πρώτο διάδρομο οι στρέιτ,από την άλλη οι γκέη,πιο κάτω οι χοντροί,στη δίπλα σειρά οι άσπροι,πιο κάτω οι μαύροι,ανάμεσα τους οι…ασπρόμαυροι,οι μουσουλμάνοι στο πάνω ράφι,οι χριστιανοί στο κάτω.Στο βάθος οι φιλόζωοι,στο ίδιο ράφι με τους vegan…Ένα πολύχρωμο παζάρι,μια κοινωνία σπασμένη σε μικρές-μικρές ομάδες,που η μία είναι κόντρα στην άλλη και η κάθε μια ζει στο δικό της μικρόκοσμο με τα δικά της θέλω και τα δικά της πρέπει. Γράφει ο Σπύρος Αλεξάκης στο blog του στο athleticradio.gr

Όταν ήμουν μικρός,η νεολαία είχε τριών λογιών χόμπι:
Την μπάλα,τη μουσική και τις μηχανές.Με τον καθένα μας να διαλέγει μια ή το πολύ δύο από αυτές τις κατηγορίες.
Έτσι τα στέκια στις πόλεις ήταν κι αυτά χωρισμένα ανάλογα με τις ποδοσφαιρικές ή τις μουσικές προτιμήσεις των θαμώνων,ενώ οι μηχανόβιοι,οι κάγκουρες εκείνης της εποχής δηλαδή,είχαν κι εκείνοι τα δικά τους -ξεχωριστά- μαγαζιά,που εμείς οι υπόλοιποι συνήθως δεν πατούσαμε πόδι.

Αυτές οι δικές μας εξωσχολικές δραστηριότητες,για τα σημερινά παιδιά που η εποχή τους προσφέρει αμέτρητα χόμπι για να ασχοληθούν και ανάλογα πολλές διαφορετικές ταυτότητες για να διαλέξουν ποια θα πάρουν και ποια θα αφήσουν,μοιάζει εντελώς μίζερο.Για τους γονείς μας όμως της μεταπολεμικής Ελλάδας και μόνο το ότι χάναμε τον χρόνο μας για να ψάχνουμε δίσκους ή να παίζουμε μουσική φαινόταν σαν πολυτέλεια,δεδομένου του ότι οι ίδιοι στην εφηβική τους ηλικία ήταν σχολείο-κατηχητικό-σπίτι και στον ελεύθερο τους χρόνο μάλλον βοηθούσαν στη δουλειά τους δικούς τους γονείς.


Οι μοντέρνες κοινωνίες του ελεύθερου χρόνου,των χόμπι και των διαφορετικών ταυτοτήτων

Για τις ανεπτυγμένες κοινωνίες η διαχείριση του ελεύθερου χρόνου είναι ένα θέμα ήδη από την εποχή της δεύτερης βιομηχανικής επανάστασης των αρχών του περασμένου αιώνα,όταν ο αυτοματισμός στα εργοστάσια και η παρουσία μηχανημάτων στις καλλιέργειες απελευθέρωσαν χρόνο από τους ανθρώπους των λαϊκών στρωμάτων.
Στην Ελλάδα φυσικά ήρθε πολύ αργότερα,με καθυστέρηση όπως όλες οι εξελίξεις.

Για τις δυτικές βιομηχανικές χώρες ήταν τότε στο Μεσοπόλεμο που θεσμοθετήθηκε το εργασιακό 8ωρο και το πενθήμερο,προκειμένου ο εργαζόμενος να έχει χρόνο να καταναλώνει τα προϊόντα και τις υπηρεσίες της αυξημένης λόγω τεχνολογίας παραγωγής της εποχής.
Ο ελεύθερος χρόνος όμως,δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να καλλιεργήσει και άλλες ασχολίες εκτός δουλειάς.
Να βρει χόμπι,να ακολουθήσει τις κοινωνικές τάσεις ή και να τις δημιουργήσει.
Δηλαδή με λίγα λόγια η αύξηση της παραγωγικότητας δίνει ελεύθερο χρόνο σε πλατιά στρώματα της κοινωνίας,που πριν δεν τον είχαν,και ο ελεύθερος χρόνος αφήνει το περιθώριο στα άτομα να δημιουργήσουν τάσεις,μόδες,νέες ιδέες κτλ που είναι όμως και αυτές αναγκαίες προκειμένου να φτιαχτούν καινούργια καταναλωτικά κοινά έτσι ώστε να μπορέσει να απορροφηθεί η αυξανόμενη παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών.
Όλα μια μπίζνα είναι είναι δηλαδή.
«Everything is business and business is good»,που λεν κι οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι.

Δυο τύποι κοινωνίας

Αν μια κοινωνία έχει τη δυνατότητα μεγάλης παραγωγής ή κατανάλωσης αυτών που παράγονται κάπου αλλού (όπως συμβαίνει σήμερα με τις δυτικές κοινωνίες),τότε το κοινωνικό μοντέλο που της ταιριάζει είναι το liberal/φιλελεύθερο.
Δημοκρατία,ατομικές ελευθερίες και ό,τι δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να γίνουν καταναλωτικοί.
Αν αντίθετα μια κοινωνία έχει μειωμένη δυνατότητα παραγωγής,τότε πάει σε δικτατορίες ή σε «σφιχτά» καθεστώτα,που κρατούν τον πληθυσμό ομοιογενή.

Στα κομουνιστικά καθεστώτα ο κόσμος είχε τα πάντα αλλά σε μικρή ποικιλία.
Δύο-τρεις τύπους παγωτού.Ένα-δυο είδη αυτοκινήτων,που μπορεί να άλλαζε απλά το χρώμα αλλά το μοντέλο ήταν πάντα το ίδιο.Δείτε βίντεο εποχής από τη Μόσχα,με όλα τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν να είναι μιας συγκεκριμένης μάρκας,της επίσημης σοβιετικής αυτοκινητοβιομηχανίας δηλαδή και ένα συγκεκριμένο μοντέλο.
Αυτή όμως η…μονοκαλλιέργεια στα προϊόντα προϋποθέτει και έναν πληθυσμό ατόμων που δε θα έχουν την ανάγκη να διαφοροποιούνται από τους διπλανούς τους.Θα ζουν με τον ίδιο τρόπο,θα σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο,θα έχουν την ίδια αισθητική και άποψη για τα πράγματα.
Κι όλα αυτά γιατί η ίδια η κοινωνία δεν έχει τη δυνατότητα (ή η άρχουσα τάξη της δε θέλει) να μπει στη διαδικασία της υπερπαραγωγής.Γιατί η κοινωνική «ελευθερία»,προϋποθέτει δυνατότητα παραγωγής πολλών και διαφορετικών προϊόντων.Πολλές δηλαδή διαφορετικές γραμμές παραγωγής.


[Εικόνα: Ενώ η δυτική αυτοκινητοβιομηχανία εξελίσσονταν μέσω της παραγωγής συνεχώς νέων μοντέλων,η σοβιετική αυτοκινητοβιομηχανία έμενε σταθερή.Ίσως γιατί ήταν τέλεια από την αρχή(!) ίσως επειδή το κοινό στο οποίο απευθύνονταν δεν ήταν «διαφοροποιημένο» καταναλωτικά.]

 

Για παράδειγμα αντί να έχεις 2-3 διαφορετικούς τύπους αυτοκινήτων που να καλύπτουν όλη την αγορά,έχεις αμέτρητα διαφορετικά μοντέλα,που αλλάζουν ανά χρόνο στη μηχανή και στο ντιζάιν.
Αν σήμερα είχαμε κομμουνισμό ή φασισμό θα είχαμε το πολύ μισή ντουζίνα διαφορετικά κινητά τηλέφωνα,που θα κάλυπταν όλη την αγορά,με την ίδια την αγορά να μην είχε την ανάγκη να ζητήσει άλλα.
Γιατί αυτά τα καθεστώτα καλλιεργούσαν τη μαζικότητα και όχι τον ατομικισμό.
Δεν υπήρχε η ανάγκη δηλαδή ο καθένας να διαφοροποιείται από τον άλλο αλλά να «κολλήσει» με τον άλλον είτε στο πλαίσιο του προλεταριάτου,είτε του έθνους.

Με το παρόν σύστημα που έχουμε όμως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο:
Ο καθένας πρέπει να είναι διαφορετικός από τον διπλανό του,προκειμένου να έχει το δικό του καταναλωτικό προφίλ και να καταναλώνει διαφορετικά προϊόντα μέσα από την πληθώρα προϊόντων και υπηρεσιών που υπάρχουν στην αγορά.

Άρα είναι η εξέλιξη της παραγωγής που δίνει τη δυνατότητα ύπαρξης πολλών γραμμών παραγωγής άρα και πολλών διαφορετικών προϊόντων στην αγορά,άρα και ανάγκη δημιουργίας πολλών διαφορετικών καταναλωτικών κοινών (target group)
Κατά συνέπεια έχουμε κατακερματισμό,σπάσιμο δηλαδή,της κοινωνίας σε πολλά,μικρά «κοινά» ατόμων με διαφορετικό τρόπο ζωής και καταναλωτικών συνηθειών.
Συμπέρασμα:
 «Ανελεύθερα»  καθεστώτα – κοινωνικός ιστός συμπαγής.
«Φιλελεύθερα» καθεστώτα – κοινωνία σπασμένη σε πολλές μικρές πληθυσμιακές ομάδες και ατομική «ελευθερία» γιατί κάνει καλό στο…εμπόριο.


Gay Pride 

Εκτός από κάποιες πάρα πολύ σπάνιες περιπτώσεις ερμαφροδιτισμού τα φύλα βιολογικά είναι δύο:
Το άρρεν και το θήλυ. Το αρσενικό και το θηλυκό.

Τα φύλα είναι δύο,τα είδη της σεξουαλικότητας όμως είναι πάρα πολλά.
Γιατί όπως σίγουρα έχετε καταλάβει από την εμπειρία σας,ούτε όλοι οι στρέιτ έχουν το ίδιο σεξουαλικό προφίλ,την βρίσκουν δηλαδή για να το πούμε κομψά με τον ίδιο τρόπο,αλλά προφανώς ούτε και οι γκέη,αφού σημαντικό μέρος τους είναι και βιολογικοί γονείς,που σημαίνει ότι έχουν έρθει σε σεξουαλική επαφή με κάποιο άτομο του αντίθετου φύλου.

Οι σεξουαλικές ταυτότητες ή ακόμη και τα «βίτσια»,που στην ψυχιατρική λέγονται «παραφιλίες»,(σημ: η ομοφυλοφιλία από το 1990 δε θεωρείται πια παραφιλία κατά τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας,παλιότερα θεωρούνταν όμως),είναι πολλές και διαφορετικές.
Τι πρέπει να κάνει η πολιτεία,να δώσει νομική υπόσταση σε όλα τα είδη της σεξουαλικότητας και της σεξουαλικής επιθυμίας;
Γιατί αν είναι έτσι θα πρέπει να αναγνωρίσει τότε και τους ομαδικούς γάμους μεταξύ 3-4-5 ή 8 πολιτών που μεταξύ τους είναι κάτι παραπάνω από …φίλοι (οι λεγόμενοι «Polyamorous» δηλαδή) ή τους γάμους ανθρώπων με τα αγαπημένα τους ζωάκια,που τυγχάνει να μην τα έχουν απλά για… κατοικίδια.
Μη σοκάρεστε,στη Γερμανία και σε άλλες χώρες ήδη επιτρέπεται η ερωτική συνεύρεση μεταξύ ανθρώπου και ζώου.
Αρκεί να υπάρχει η …συγκατάθεση του ζώου!



[Polyamorous-Εκείνοι που δεν καλύπτονται από μια σχέση ένας με μία.Αυτοί δεν έχουν δικαίωμα να παντρευτούν; https://www.theaustralian.com.au/news/inquirer/three-in-marriage-bed-more-of-a-good-thing/news-story/9fc967a2d54ae4e5b411858984976314?sv=e6c2a4cf2f63f026b94c21aead5e6d58  ]

Το θέμα δεν είναι το Gay Pride και όσα Gay Pride κι αν γίνουν,καλώς να γίνουν.
Μακάρι να διοργανώναμε και εμείς οι υπέρβαροι ένα δικό μας «Fat Pride» να παρελαύναμε με περηφάνια για τα παραπανίσια μας κιλά.
Κανένα πρόβλημα.
Άλλο είναι το θέμα:

Αναγνωρίζοντας νομικά μια ιδιαιτερότητα και «αποκαθιστώντας» θεσμικά ένα κομμάτι της κοινωνίας,σειρά παίρνει ένα άλλο και μετά ένα άλλο ακόμη,μέχρι να πάμε σε έναν πλήρη κατακερματισμό της κοινωνίας σε μικρά γκρουπ που θα βρίσκονται σε συνεχή τριβή μεταξύ τους,όταν φυσικά δε θα καταναλώνουν άχρηστα γκάτζετ που θα δείχνουν τη διαφορετικότητα τους.
Είμαστε σίγουροι ότι είναι αυτό που θέλουμε;
Η επιχειρηματικότητα είναι αυτό ακριβώς που θέλει.
Εμείς οι πολίτες όμως;

[Στο βίντεο «βαμπιρισμός».Ευχαρίστηση από το να πίνεις και να σου πίνουν το αίμα.Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το εθνικό βίτσιο των Ελλήνων αυτό αλλά προς το παρόν η τάση μας έρχεται από το εξωτερικό.]