listen live
ακούτε τώρα: 12:00 -14:00

Ανατροπή & Πέναλτι - (Nίκος Μαρκάκης)

listen live
ακούτε τώρα: 12:00 -14:00

Ανατροπή & Πέναλτι - (Nίκος Μαρκάκης)

ακολουθεί: 14:00-16:00

Derby (Μανώλης Θέμελης

e-radio logo

Τα μνημόνια δεν τα έφεραν τα σκάνδαλα

Στην αρχή ήταν ο διεφθαρμένος ελληνικός λαός,που έφερε την κρίση.Μετά το γυρίσαμε στην αντιπαραγωγική μας οικονομία και τώρα που πια έχουν ξεθυμάνει αυτά τα αφηγήματα φέρνουμε τα σκάνδαλα και την κακή διακυβέρνηση του Καραμανλή.Το ότι οι χώρες που διέλυσε η κρίση,βρίσκονταν όλες στην ευρωζώνη,δεν βλέπω να προβληματίζει κανέναν αναλυτή. Γράφει ο Σπύρος Αλεξάκης στο blog του στο athleticradio,gr

Ήρθε το σκάνδαλο της Νοvartis για να ξεσκεπάσει πολλά και πολλούς. Προς το παρόν βέβαια έχουμε εστιάσει στους «πολλούς»,στα άτομα ή σε κάποια από τα άτομα που φέρονται να εμπλέκονται στην υπόθεση.
Προσωπικά ελάχιστα με ενδιαφέρει η ιστορία έτσι όπως παρουσιάζεται.
Το ποιοι τα πήραν,αν τα πήραν,πόσα πήραν.
Όχι πως θέλω οι πολιτικοί μου να περπατούν και να στάζουν «λάδι» αλλά το βασικό θέμα δεν είναι αυτό.
Το ζήτημα που δεν έχει καν εξεταστεί μέχρι στιγμής (και αμφιβάλω αν εξεταστεί και ποτέ) είναι η ίδια η ουσία της ιστορίας:
Η εκτίναξη του κόστους ζωής μετά το ευρώ.

The Story

Εμείς οι Έλληνες ξυπνήσαμε ένα ωραίο πρωινό και μας είπαν ότι έχουμε χρεοκοπήσει.Έτσι απλά.
Δεν μπορούσαμε,λέει,να δανειστούμε άλλο με όρους που να μας συμφέρουν και έπρεπε να βρούμε εναλλακτικό τρόπο χρηματοδότησης της οικονομίας μας.
Να πούμε σε αυτό το σημείο ότι για τις οικονομίες η ρευστότητα,το χρήμα δηλαδή,είναι αναγκαίο όσο είναι αναγκαίο για τον οργανισμό ενός θηλαστικού το αίμα,που συνεχώς καταστρέφεται και συνεχώς ξαναφτιάχνεται.
Το αίμα ενός ανθρώπινου οργανισμού δεν είναι πάντα το ίδιο.Τα στοιχεία που το αποτελούν μπορεί να καταστρέφονται και να ξαναφτιάχνονται συνεχώς,βρίσκονται όμως πάντα σε μια (δυναμική) ισορροπία.
Επίσης η ποσότητα του εξαρτάται και από τις ανάγκες του κάθε οργανισμού.Άλλη ποσότητα αίματος χρειάζεται ένα βρέφος,άλλη ένας ενήλικος και άλλη ένας γυμνασμένος,μυώδης άνδρας,ένας body builder,ας πούμε.

Έτσι άλλη ποσότητα ρευστού χρειαζόταν μια προπολεμικού τύπου κοινωνία αγροτών και κτηνοτρόφων,που δεν έπιαναν σχεδόν ποτέ χρήμα στα χέρια τους αλλά αντάλλαζαν τα προϊόντα που δεν μπορούσαν να παράξουν οι ίδιοι και οι οικογένειες τους και άλλη μια σύγχρονη αστική κοινωνία,που όλες οι συναλλαγές των μελών της γίνονται με λεφτά.

Με την ίδια λογική άλλη ανάγκη για ρευστό είχαν οι κοινωνίες της ζώνης του ευρώ,πριν το νομισματική ένωση του 2002 και άλλη μετά.
Γιατί αν κάτι,πχ ένα μπουκαλάκι νερό από το περίπτερο,έκανε στην Ελλάδα του 2000 πενήντα δρχ,το 2002 με το ευρώ είχε πάει στα 50 σεντς,δηλαδή στις…170 δρχ.
Υπερτριπλάσια τιμή δηλαδή.

Αν εγώ με τη φίλη μου πληρώναμε 900 χιλιάδες λιρέτες (450 περίπου ευρώ) ενοίκιο το 2001 στην Ιταλία,ένα χρόνο μετά το ίδιο σπίτι και ενώ εμείς είχαμε φύγει,νοικιάζονταν 850 ευρώ,δηλαδη 1 εκατ. 700 χιλ. περίπου λιρέτες.
Το ίδιο ακριβώς έγινε παντού στη ζώνη του ευρώ.
Στη Γερμανία τα 2 μάρκα αντί να γίνουν ένα ευρώ,πήγε η αναλογία τους στο 1 προς 1.
Αυτό που έκανε πριν 10 μάρκα,αντί να γίνει 5 ευρώ,έγινε 10 ευρώ (ή περίπου τόσο).
Τα ίδια και στην Ισπανία -απ’όσο γνωρίζω- και στη Γαλλία και παντού.

Τι είχε συμβεί λοιπόν;
Εκεί που οι κοινωνίες είχαν ανάγκη για μια ποσότητα ρευστού α,η ανάγκη αυτή αυξήθηκε απότομα.
Όχι γιατί οι άνθρωποι θέλησαν ξαφνικά να ζήσουν πάνω από τις δυνατότητες τους (όπως λέει το γνωστό αφήγημα) αλλά γιατί το κόστος ζωής εντελώς ξαφνικά και χωρίς να μας εξηγήσει ακόμη κανείς,πήγε στα ύψη.
Οι Ευρωπαίοι (και οι Έλληνες μαζί τους) στα ίδια σπίτια έμεναν,τα ίδια αυτοκίνητα οδηγούσαν,τα ίδια φάρμακα έπαιρναν,άσχετα αν αυτά όπως μαθαίνουμε σήμερα με το σκάνδαλο της Novartis,ακρίβυναν πολύ και ύποπτα.
Κανείς από τους δαιμόνιους δημοσιογράφους των τηλεπαραθύρων δεν πρόκειται ποτέ να σταθεί σ’αυτή την «λεπτομέρεια».Όλοι θα σου κάνουν το μυαλό…ζελέ με ονόματα,μεσάζοντες,πολιτικούς,βαλίτσες με ρευστό και άλλα τέτοια,που ξαναλέω είναι σημαντικά αλλά το σημαντικότερο εδώ είναι το ότι η φαρμακευτική δαπάνη εκτοξεύθηκε μέσα σε λίγα χρόνια,την πρώτη δεκαετία του 2000 και του ευρώ

Οι άνθρωποι λοιπόν προσπάθησαν να ζήσουν σε μια νέα κατάσταση που τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα,είχαν ακριβύνει δραματικά.
Οπότε η μόνη λύση ήταν να στραφούν στον τραπεζικό δανεισμό.
Είτε για να πληρώσουν τη θεραπεία ενός προβλήματος υγείας που τους έτυχε,είτε για να σπουδάσουν τα παιδιά τους,είτε για να πάρουν ένα σπίτι δικό τους,είτε για να μπορούν έστω να έχουν απλά το επίπεδο ζωής που είχαν και πριν το ευρώ,που με ένα πεντοχίλιαρο έκανες…πλήρη νυχτερινή έξοδο και όταν γύριζες σπίτι είχες ακόμη μερικά ψιλά.
Σημείωση: 5000 δρχ αντιστοιχούν σε 15 ευρώ.Επειδή μας διαβάζουν και νέα παιδιά.
Σήμερα αν βγεις με 15 ευρώ,ζήτημα να φτάσεις μέχρι το φούρνο της γειτονιάς σου.

Video:Ρομάνο Πρόντι (ο Σημίτης της Ιταλίας) το μακρινό 1998,ενώ μιλάει για τη λαμπρή ιστορική περίοδο που έρχεται για την Ευρώπη με το ευρώ.Την ευημερία,την σύσφιξη των σχέσεων των ευρωπαϊκών λαών και κυρίως την ειρήνη. «Θα δουλεύουμε μια μέρα λιγότερο και θα είναι σαν να δουλεύαμε μια μέρα περισσότερο»,η φράση του που έμεινε στην Ιστορία.

«Ζούσες πάνω από τις δυνατότητες σου»

Κανείς -από τους κοινούς θνητούς- δεν έζησε λοιπόν πάνω από τις δυνατότητες του τη δεκαετία που έφερε την «χρεοκοπία» (εντός ή εκτός εισαγωγικών η λέξη).
Άσε που και η ίδια η έννοια «ζω πάνω από τις δυνατότητες μου»,αν μιλάμε για τον σύγχρονο Κόσμο,είναι από μόνη της κάπως φλου.
Τι σημαίνει δηλαδή «πάνω από τις δυνατότητες μου»;
Εγώ δίνω ομόλογα,οι αγορές χρήματος μου δίνουν «money»,αφού εγώ σαν κράτος σύγχρονο έχω απεμπολήσει τη δυνατότητα μου να το τυπώνω,οπότε με αυτό το χρήμα,το εξ ορισμού δανεικό,αγοράζω προϊόντα και υπηρεσίες απ’όλο τον Κόσμο.Γιατί ζούμε σε έναν Κόσμο ασύνορο,για όσους δεν το έχουν καταλάβει.
Άρα αν εγώ έχω «χαρτί»,που τότε τη δεκαετία του ’00 είχα,μπορώ να αγοράζω τα πάντα από παντού σε πολύ καλές τιμές.Δεν χρειάζεται καν να τα παράξω εγώ,βασικά δεν πρέπει να τα παράξω γιατί έτσι είναι φτιαγμένο το σύστημα,πρέπει να τα εισάγω και να τα πληρώνω με χαρτί που μου δίνουν οι Αγορές χρήματος,που επειδή είμαι στο ευρώ και είμαι ένα καλό παιδί του πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης,μου το έδιναν τότε σε προνομιακή τιμή.Μέχρι που μια μέρα μου είπαν «τώρα το χαρτί ακρίβυνε,δε θα σου δώσουμε άλλο».
Τουλάχιστον αυτό αναφέρει το αφήγημα των πολιτικών μας,αν και εγώ θυμάμαι αξέχαστα εκεί στις αρχές του 2010 που η «Sole 24 Οre»,η οικονομική εφημερίδα του Μιλάνου,έγραφε ότι η Ελλάδα ήθελε 20 δις και η αγορές της πρόσφεραν 60 με καλό επιτόκιο.
Τώρα μπορεί οι οικονομικοί ρεπόρτερς της εφημερίδας του Μιλάνου να μην ήξεραν καλά και οι επιτελείς του Γιώργου Παπαντρέου να ήξεραν καλύτερα όταν μας ανακοίνωναν ότι οι πόρτες των Αγορών χρήματος έκλεισαν για μας και θα έπρεπε να πάμε σε συγκεκριμένο μηχανισμό στήριξης με ΔΝΤ και Μέρκελ μαζί.

Σε κάθε περίπτωση πάντως,συγκεκριμένοι θεσμοί κρίνουν αν η οικονομία μου αξίζει να «δανείζεται» (βλ.να αγοράζει) χρήμα με μικρό επιτόκιο,οι συγκεκριμένοι θεσμοί βασίζονται στα στοιχεία που τους δίνουν άλλοι θεσμοί,σαν τη Eurostat,που με τεστάρει συνεχώς για να δει το επίπεδο μου.
Το επίπεδο μου για τη Eurostat ήταν πολύ υψηλό,ευρωπαϊκών στάνταρντς,η οικονομία μου έτρεχε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς ήδη από την εποχή Σημίτη,μαζί με κείνη της Ιρλανδίας,της «Κέλτικης τίγρης»,θυμάστε πιστεύω όλοι εκείνες τις εποχές.
Και ξαφνικά ένα πρωί,ξύπνησα και άκουσα να λένε ότι είμαι «κλέφτης»,»χρεοκοπημένος» και οι αγορές υποβαθμίζουν την δανειοληπτική μου δυνατότητα.Εκεί που το πενηντάευρο μου κόστιζε πενήντα-κάτι,τώρα θα πρέπει να το αγοράζω πενήντα-περισσότερο.
Και όλα αυτά τώρα που το είχα περισσότερο ανάγκη από ποτέ.
Γιατί:
Γιατί εγώ και οι συμπολίτες μου είχαμε δανειστεί για να κρατήσουμε το επίπεδο διαβίωσης που είχαμε πριν το ευρώ και χρειαζόμασταν ρευστό για να αποπληρώσουμε τα χρήματα που είχαμε πάρει συν τους τόκους.
Γιατί το κράτος είχε δανειστεί για να πληρώνει εξοπλιστικά προγράμματα με υποβρύχια που έγερναν,Ολυμπιακά Έργα που κανείς δεν έμαθε πόσο κόστισαν και φυσικά μια πολιτική παροχών του Κ.Καραμανλή που σκοπό είχε να κρατήσει ζωντανή την αγορά όταν μετά από το ευρώ και τους Ολυμπιακούς διαφαίνονταν ότι θα πήγαινε για κατάρρευση.

Τελικά κατέρρευσε λίγα χρόνια αργότερα με τη βοήθεια φίλων και εταίρων.
Τα γιατί είναι πολλά και δεν έχουν απαντηθεί ακόμη.
Ας ελπίσουμε να είμαστε στη ζωή όταν θα βγουν στην επιφάνεια όλες οι απαντήσεις,γιατί θα βγουν σίγουρα.
Τα όσα έγιναν από το 2009 και μετά στην Ελλάδα -κυρίως- αλλά και στις άλλες χώρες της κρίσης (Ιταλία,Ισπανία,Πορτογαλία κά) είναι κοσμοϊστορικά και θα είναι στο κέντρο της μελέτης των επιστημόνων του μέλλοντος.

Κατά κάποιον τρόπο υπήρξαμε πρωταγωνιστές μιας ιστορικής εποχής.Πρωταγωνιστές όσο είναι βέβαια το χάμστερ στο πείραμα του επιστήμονα.Δεν έχει σημασία όμως.Έστω και στο ρόλο του θύματος πρωταγωνιστήσαμε.
Κάποια στιγμή βέβαια θα θέλαμε να σταματήσει τουλάχιστον η κοροϊδία.
Το ότι μαζί τα φάγαμε,είμαστε τεμπέληδες,μας έσωσαν οι Ευρωπαίοι ή το ότι οι μίζες της Νοvartis και η πολιτική του Καραμανλή ήταν η αιτία των Μνημονίων.

Το 2009-10 δεχτήκαμε επίθεση από κερδοσκόπους.Το ότι βρισκόμασταν στο ευρώ όχι μόνο δεν τους εμπόδισε αλλά μάλλον τους ενθάρρυνε,αν κρίνουμε ότι τα «θύματα» εκείνης της επίθεσης ήταν όλα μέλη της ευρωζώνης.
Το παζλ όσο πάει και συμπληρώνεται.Τα ψέμματα έχουν κοντά ποδάρια και ο ελληνικός λαός καλύτερη μνήμη απ’ότι πιστεύουν μερικοί.
Ελπίζουμε πάντα στη Θεά Νέμεση.

Λινκ-Άρθρο Π.Τσίμα: 
https://thecaller.gr/callers-choice/amilikta-erotimata-tsima-gia-5etia-karamanli/