listen live
ακούτε τώρα: 00:00 - 07:00

Athletic Music - (Athletic Radio 104,2)

listen live
ακούτε τώρα: 00:00 - 07:00

Athletic Music - (Athletic Radio 104,2)

ακολουθεί: 07:00-13:00

Athletic Music - (Athletic Radio 104,2)

e-radio logo

Όταν αναθεωρείται η επίσημη Ιστορία. [Photos- χάρτες]

Μέχρι πριν από δυο αιώνες ήταν σαφές το πού ανήκαν ιστορικά ο Μ.Αλέξανδρος,ο Όμηρος,ο Μίνωας ή οι Αυτοκράτορες του Βυζαντίου.Όταν αργότερα όμως δημιουργήθηκαν τα έθνη-κράτη,το καθένα άρχισε να ξαναγράφει την Ιστορία από τη δική του οπτική γωνία.Ρεβιζιονισμός της Ιστορίας λοιπόν.Έθνος-κράτος-χώρα (έννοιες) και μια αναφορά στο βιβλίο του Μιχάλη Χαραλαμπίδη για τη Μακεδονία. Γράφει ο Σπύρος Αλεξάκης στο blog του στο athleticradio.gr

Το αφήγημα της επίσημης Ιστορίας για αιώνες ήταν πολύ συγκεκριμένο:
Οι Έλληνες ζούσαν στις περιοχές γύρω από το Αιγαίο και στην ανατολική πλευρά του Ιονίου πελάγους.
Μετά έφυγαν και έχτισαν εκατοντάδες πόλεις-αποικίες σε όλη τη Μεσόγειο,ανατολική και δυτική,στη Μαύρη θάλασσα,στη Β.Αφρική και ίσως και έξω από το Γιβραλτάρ,εκτός Μεσογείου.
Αργότερα ήρθε ο Μέγας Αλέξανδρος και μετέφερε τον ελληνικό (προσοχή ελληνικό) πολιτισμό μέχρι την Ινδία,όπου μέσω των βασιλείων της Βακτηριανής παρέμεινε για αιώνες δημιουργώντας έναν Ινδο-Ελληνικό πολιτισμό στις περιοχές του σημερινού Πακιστάν-Αφγανιστάν.

Όλοι οι γραμματισμένοι άνθρωποι από το Μεσαίωνα,την Αναγέννηση και μετά μάθαιναν αυτή την εκδοχή της Ιστορίας.Οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι απ’όλους τους λαούς της Ευρώπης και από τα ελληνικά χώματα έφυγαν για να χτίσουν όλη την υπόλοιπη νότια Ευρώπη,(νότια Ιταλία,νότια Γαλλία,Ισπανία,Μαύρη Θάλασσα κτλ).

Στη συνέχεια όμως ήρθε η Γαλλική Επανάσταση και μαζί της έφερε το αστικό μοντέλο του έθνους-κράτους και τα πράγματα άλλαξαν.
Προσοχή: Το έθνος-κράτος,όχι το έθνος όπως λένε και ξαναλένε οι διάφοροι «διανοούμενοι» στις τηλεοράσεις.
Έθνη υπήρχαν και πριν τη Γαλλική Επανάσταση.  Εθνοκράτη με τα σημερινά αστικά χαρακτηριστικά των σύγχρονων κρατών,δεν υπήρχαν.

Άλλο έθνος,άλλο κράτος,άλλο χώρα

Έθνος είναι ένας πληθυσμός ανθρώπων που θεωρούν ότι ανήκουν στην ίδια οικογένεια,έχουν τις ίδιες ρίζες,τις ίδιες παραδόσεις.
Τα έθνη δεν είναι τα tribes,οι φυλές δηλαδή της υποσαχάριας Αφρικής.Ούτε οι «φάρες» των Αλβανών,οι διευρυμένες οικογένειες δηλαδή,που παίρνουν το όνομα τους από τον αρχηγό/φεουδάρχη.
Τα έθνη έχουν προκύψει από θεσμούς όπως το κράτος,η θρησκεία ή το θρησκευτικό δόγμα ή ακόμη από την κοινή ιστορία,από τον ένα ή και τους περισσότερους κοινούς εχθρούς,τους οποίους πολέμησαν για να τον διώξουν από την περιοχή τους και αυτός ο Αγώνας τους ένωσε στο πλαίσιο ενός κοινού έθνους.
Αυτό που πρέπει να έχουμε λοιπόν στο μυαλό μας είναι ότι τα έθνη προκύπτουν μέσα από τη μήτρα,το καλούπι ενός ισχυρού θεσμού.

Η Χώρα πάλι έχει μια έννοια γεωγραφική.
Χώρα μπορεί να ήταν η Μακεδονία τους τελευταίους αιώνες αλλά ούτε κράτος ήταν,ούτε πολύ περισσότερο έθνος.Το γιατί θα το πούμε παρακάτω.

Όσο για την έννοια του κράτους είναι περισσότερο διοικητική.
Το κράτος είναι η οργάνωση μιας περιοχής,η άρχουσα τάξη του,οι νόμοι,το νόμισμα και τα σύμβολα του (σημαία κτλ) και φυσικά ο στρατός του,γιατί κράτος χωρίς στρατό,δεν είναι κράτος όπως συμπεραίνουμε και από την ετυμολογία της ίδιας της λέξης.(Κράτος=ισχύς).

Βέβαια οι πληθυσμοί που ζουν σε ένα κράτος, δε σημαίνει ότι υποχρεωτικά ανήκουν και στο ίδιο έθνος.
Σήμερα στην εποχή των αστικών κρατών βέβαια υπάρχει η τάση να έχουμε «καθαρά» κράτη,που να έχουν εθνική ομοιογένεια,δηλαδή να αποτελούνται από πολίτες της ίδιας εθνικότητας.
Αυτό γιατί από τον 19ο αιώνα που άρχισαν να σχηματίζονται τα σύγχρονα κράτη,παίρνοντας τη θέση των Μοναρχιών και των Αυτοκρατοριών που προϋπήρχαν στον ευρωπαϊκό χώρο,ξεκίνησε και μια σειρά από «εθνοκαθαρτήριους» πολέμους,ανταλλαγές πληθυσμών,πογκρόμ,μαζικές εκτοπίσεις πληθυσμιακών ομάδων σε όλη την Ευρώπη προκειμένου να προκύψουν τα σημερινά ομοιογενή και «καθαρά» εθνοκράτη,που ακριβώς ούτε ομοιογενή,ούτε «καθαρά» τα λες,αφού στις περισσότερες περιπτώσεις (Μ.Βρετανία,Ισπανία,Ιταλία,Βέλγιο κι αλλού) η έννοια της κοινής εθνικής ταυτότητας είναι ακόμη ένα ζητούμενο.

Και εδώ έχουμε το παράδοξο: Εθνοκράτη που δεν έχουν ομογενοποιήσει τους ίδιους τους τούς πληθυσμούς,πήγαν να φτιάξουν μια υπερεθνική δομή (Ε.Ε.) που θα ομογενοποιούσε όλους τους λαούς της Ευρώπης.
Δηλαδή εκεί που ο Μιλανέζος δεν είχε καταφέρει ακόμη να νιώσει ότι ανήκει στο ίδιο έθνος με τον Σικελό,θα έπρεπε να νιώσει ότι μοιράζεται την ίδια «πατρίδα»,την Ενωμένη Ευρώπη, με τον Σκωτσέζο και τον Κύπριο. Πολύ φιλόδοξο σχέδιο για να πετύχει.

Χαμένοι στη μετάφραση

Η Γένεση του κάθε έθνους έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά και διαφορετικό timing.
Στη δική μας περίπτωση το χρονικό σημείο αυτό χάνεται στα βάθη των αιώνων,τότε που μια σειρά από διαφορετικές φυλές ήρθαν για να ζήσουν στο πιο σίγουρο και φιλικό προς τον άνθρωπο περιβάλλον της Ευρώπης, που ήταν αυτό του αιγαιακού χώρου.
Να θυμίσουμε εδώ ότι για μεγάλο διάστημα οι παγετώνες είχαν καλύψει το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης και είχαν κάνει τούνδρα την υπόλοιπη,εκτός από τα νότια Βαλκάνια,τη νότια Ιταλία και ένα κομμάτι της Ιβηρικής.
Αυτός ήταν κι ο λόγος που τα πάντα ξεκίνησαν από εδώ.Αφού αυτό ήταν το μέρος που παρείχε τις καλύτερες συνθήκες στον άνθρωπο για να ζήσει και να φτιάξει κοινωνίες.Πόλεις-κράτη αργότερα,αποικίες και όλα αυτά που ξέρουμε από την αρχαία ιστορία των Ελλήνων.

Αυτό που μας λείπει όμως είναι η αναφορά στη σύγχρονη εποχή.Στην περίοδο από το μεσαίωνα και μετά.
Γιατί για το ποια ήταν η ταυτότητα του Έλληνα στα αρχαία χρόνια το έχουμε καθαρό στο μυαλό μας.Στη σύγχρονη εποχή όμως;

Στη σύγχρονη εποχή λοιπόν «Έλληνας» είναι ο βυζαντινός,ο απόγονος του βυζαντινού (Ρωμαϊκού) κράτους.
Αυτός που οι δυτικοί περιηγητές του μεσαίωνα και της αναγέννησης αποκαλούσαν «greco»,»grec»,»greek» κτλ
Ο «γραικός» που είναι πιστός στο ελληνορθόδοξο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης,το οποίο με τη σειρά του έχει σαν επίσημη γλώσσα την Κοινή Eλληνική των ευαγγελίων και του Βυζαντινού κράτους.
Άρα Έλληνας στη σύγχρονη -από το μεσαίωνα και μετά- εποχή είναι ο «βυζαντινός».
Και ο όρος «ελληνικός» ταυτίζεται με εκείνον.
Όταν δηλαδή οι Ευρωπαίοι περιηγητές του 1400 και του 1500 έγραφαν «icona greca»,ελληνική εικόνα,δεν εννοούσαν εικόνες με τον Περικλή και την Ασπασία αλλά αγιογραφίες βυζαντινής τεχνοτροπίας.Το ίδιο και όταν μιλούσαν για «Pasqua greca»/Ελληνικό Πάσχα προφανώς και δεν εννοούσαν το Πάσχα των αρχαίων Ελλήνων,που φυσικά και δεν είχαν Πάσχα οι αρχαίοι,αλλά το Πάσχα το ορθόδοξο.

Έλληνες λοιπόν στη σύγχρονη εποχή είναι όσοι έμειναν βυζαντινοί μετά την κατάρρευση του βυζαντινού κράτους,που όμως συνέχισε να υπάρχει σαν θεσμός,με τη μορφή του «μιλέτ» (κοινότητας) των ορθοδόξων.Με τον Πατριάρχη να μετατρέπεται σε «αυτοκράτορα»/ηγέτη των ορθοδόξων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας με την άδεια που παραχώρησε στον Γεννάδιο,ο Μωάμεθ ο Πορθητής αμέσως μετά την Άλωση.
Έτσι ήσουν στο μιλέτ των ορθοδόξων,ήσουν Έλληνας.Δεν ανήκες σ’αυτό γιατί έγινες καθολικός ή εξισλαμίστηκες,ακόμη κι αν ήσουν ελληνόφωνος;Έπαυες πια να είσαι Έλληνας.
Ήσουν Κρητικός μουσουλμάνος ή καθολικός (της περιόδου της Φραγκοκρατίας).Πήγαινες να ζήσεις στην Κωνσταντινούπολη;
Θα έμενες στις φράγκικες γειτονιές ή στις τούρκικες (αν ήσουν μουσουλμάνος).
Ήσουν αρβανίτης ορθόδοξος;Θα πήγαινες στις γειτονιές των Ρωμιών.
Ο κύριος διαχωρισμός λοιπόν γινόταν με βάση το θρήσκευμα.

Έτσι φτάνουμε στην στιγμή που η αυτοκρατορία των Οθωμανών καταρρέει από τα χρέη και αφήνει πίσω της έναν εθνολογικό αχταρμά.
Αφήνει ελληνόφωνους ορθόδοξους με ελληνική εθνική συνείδηση.
Αλβανόφωνους ορθόδοξους με ελληνική εθνική συνείδηση.
Σλαβόφωνους ορθόδοξους με ελληνική εθνική συνείδηση.
Λατινόφωνους ορθόδοξους (Βλάχους) με ελληνική εθνική συνείδηση.
Τουρκόφωνους ορθόδοξους (Καππαδόκες) με ελληνική εθνική συνείδηση.
Σλαβόφωνους της αυτόνομης βουλγαρικής εκκλησίας (εξαρχία) με βουλγάρικη συνείδηση.
Αλβανόφωνους μουσουλμάνους με οθωμανική συνείδηση.
Ελληνόφωνους μουσουλμάνους (σε Κρήτη,Κύπρο,Μακεδονία) με οθωμανική συνείδηση.
Σλαβόφωνους μουσουλμάνους (Θράκη,Βουλγαρία,Βοσνία) με οθωμανική συνείδηση.
Συν τους καθολικούς της ανατολικής Μεσογείου,τους «λεβαντίνους»,απομεινάρι της Φραγκοκρατίας που προηγήθηκε της οθωμανικής κατάκτησης.

Σαν να μην έφτανε όλη αυτή η συγκεχυμένη εικόνα,οι πληθυσμοί σχεδόν παντού ζούσαν σε μικτές περιοχές με ό,τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό.
Έτσι είχαμε σλαβόφωνους της Μακεδονίας,πιστούς στο Πατριαρχείο να πολεμούν σλαβόφωνους της Βουλγαρικής Εξαρχίας.
Αλβανόφωνους ορθόδοξους με ελληνική συνείδηση το 1821 να πολεμούν μουσουλμάνους αλβανόφωνους,που πολεμούσαν για τον Σουλτάνο.
Ελληνόφωνους ορθόδοξους Κρητικούς να σφάζονται με τους ομόγλωσσους τους (και στις περισσότερες περιπτώσεις και συγγενείς τους) εξισλαμισμένους Κρητικούς,που έμειναν πιστοί στο Σουλτάνο μέχρι τέλους.

Οι χάρτες που υπάρχουν παρακάτω και είναι όλοι από περιηγητές ή ιστορικούς εκείνης της περιόδου και αποδεικνύουν το μπέρδεμα,αφού ο κάθε ένας από αυτούς αποτυπώνει στο χαρτί μια διαφορετική πραγματικότητα.
Δίνοντας με ένα χρώμα την εθνότητα,βλέπουμε ότι ο κάθε χάρτης είναι διαφορετικός και το μόνο κοινό που έχουν όλοι είναι ότι δείχνουν μια χερσόνησο των Βαλκανίων με μπερδεμένους πληθυσμούς.
Επίσης και τα κριτήρια των διαχωρισμών των πληθυσμών δεν είναι τα ίδια.
Άλλοι παίρνουν σαν κριτήριο την γλώσσα,άλλοι την θρησκεία άλλη τη «φυλή».Υπάρχουν κι εκείνοι που προσπαθούν να αποτυπώσουν όλα τα κριτήρια αυτά μαζί,με περίπλοκα σχεδιαγράμματα.

Ρεβιζιονισμός της Ιστορίας

Μετά λοιπόν από πολέμους,ανταλλαγές πληθυσμών,προσφυγιά και καταστροφή φτάνουμε στο σημείο να μιλάμε για έναν χάρτη των Βαλκανίων με ομοιογενείς εθνοτικά πληθυσμούς,μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Και τότε γίνεται το…θαύμα και ανακαλύπτουν όλοι το αρχαιοελληνικό τους παρελθόν!
Που αν το είχαν ανακαλύψει πρωτύτερα δε θα χρειαζόταν να γίνουν οι διάφοροι βαλκανικοί πόλεμοι.Ούτε καν ο ελληνικός «εμφύλιος» στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’40.

Έτσι οι Τούρκοι παρουσιάζουν τους εαυτούς τους σαν απογόνους των Ιώνων φιλοσόφων,του Ομήρου και των Αγίων του Χριστιανισμού που είχαν ζήσει στα χώματα που σήμερα αποτελούν το Τουρκικό κράτος.
Οι Αλβανοί πλασάρονται σαν «Ιλλυριοί»,οι Βούλγαροι σαν Θράκες και φυσικά οι βουλγαρόφωνοι της Σερβίας (Σκοπιανοί),που μέχρι τον Β’Παγκ.Πόλεμο ήταν «Βούλγαροι»,στη συνέχεια «θυμήθηκαν» ότι ήταν απόγονοι του Μ.Αλεξάνδρου και δεν είναι Σλάβοι αλλά Μακεδόνες.

Ο ρεβιζιονισμός της Ιστορίας δεν είναι τόσο αθώος φυσικά.Υποκρύπτει εδαφικές βλέψεις.
Ο Μουσολίνι,ας πούμε,με την «ρωμαϊκότητα» που πλάσαρε στο μεσοπόλεμο,είδαμε όλοι σε τι αποσκοπούσε.
Γιατί τι σόι Ρωμαϊκή αυτοκρατορία θα έστηνε χωρίς την ανατολική Μεσόγειο και τον ελληνικό χώρο;

Έτσι ο σημερινός αναθεωρητισμός των Σκοπιανών μπορεί να μας φαίνεται αστείος ή ασήμαντος αλλά με τις καραμπόλες που μπορεί να προκύψουν δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ αν απέναντι σου βρεις μια μεγάλη δύναμη και όχι τους διάφορους Γκρουέφσκι.
Όπως στην Κατοχή όπου οι ναζί ίδρυσαν το «μακεδονικό πριγκιπάτο» ή το 19ο αιώνα όπου οι Ρώσοι επέβαλαν με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου μια μεγάλη Βουλγαρία,που περιείχε και τα μακεδονικά εδάφη.
Εξάλλου για να μιλήσουμε ανοιχτά.
Οι σλαβόφωνοι της περιοχής που ένιωθαν Μακεδόνες,άρα και Έλληνες,έμειναν στη Βόρεια Ελλάδα.
Εκείνοι που έφυγαν και ζουν σήμερα στα Σκόπια,κατά το μεγαλύτερο μέρος τους,είναι εκείνοι που θεωρούσαν τους εαυτούς τους Σλάβους.
Γι’αυτό και πήγαν εξάλλου σε ένα κράτος που τότε λεγόταν Γιουγκοσλαβία.Δηλαδή «Νότια Σλαβία».
Τώρα τους ήρθε ξαφνικά η όρεξη για Μέγα Αλέξανδρο;
Τον είδαν στο όνειρο τους;
Οι λαοί της Βαλκανικής και της Ανατολικής Μεσογείου αν θέλουν να νιώσουν υπερηφάνεια έχουν το κοινό ελληνικό,ελληνιστικό και βυζαντινό τους παρελθόν.Προϋπόθεση όμως για να μετάσχουν σε αυτό είναι να έχουν καλές σχέση με τον ελληνισμό.
Αν εσύ ο βουλγαρόφωνος των Σκοπίων θέλεις να γίνεις Μακεδόνας,θα πρέπει να τα βρεις με τον Έλληνα.
Το αν σε αποκαλεί «Μακεδόνα» ο Ιάπωνας ελάχιστη σημασία έχει.

«Μακεδονικότητα-Ελληνικότητα-Οικουμενικότητα»

Ο τίτλος του βιβλίου του Μιχάλη Χαραλαμπίδη,ο οποίος θα μιλήσει σήμερα 17/4/2018 στο Εμπορικό Επιμελητήριο Ηρακλείου (αίθουσα Καστελάκη) στις 19.00.
Στο βιβλίο αναλύεται η πρόταση του ίδιου να ονομαστεί το γειτονικό μας κράτος «Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία» ,όπως και οι διάφορες σκέψεις του για τα θέματα που αφορούν τον Ελληνισμό γενικότερα.
Βέβαια το όνομα,όπως γράψαμε και παραπάνω,δε σημαίνει τα πάντα.
Το βασικό σημείο είναι οι σκοπιανοί,όπως και όλοι άλλοι λαοί της περιοχής,να δεχτούν το ελληνικό παρελθόν των χωμάτων που πατάνε και χωρίς απωθημένα να το ψάξουν και στην ίδια την ταυτότητα τους.
Η αποδοχή της ελληνικότητας είναι  το κλειδί και η συμφιλίωση με την Ελλάδα.
Κάτι που δεν βλέπουμε από κανέναν γείτονα μας,δυστυχώς.

 

 

 

[Η κατάσταση στη Μακεδονία λίγο πριν το τέλος της Τουρκοκρατίας.Στις 7 επαρχίες της,έτσι όπως τις είχαν σχεδιάσει οι Οθωμανοί,πουθενά δε γίνεται αναφορά σε «Μακεδόνες». Μουσουλμάνοι-Έλληνες και Βούλγαροι είναι οι εθνοτικές ομάδες.]