listen live
ακούτε τώρα: 19:00-20:00

"Κορίτσια για Μπάλα" - Αντζελίνα Μαυράκη και Ειρήνη Άγα

listen live
ακούτε τώρα: 19:00-20:00

"Κορίτσια για Μπάλα" - Αντζελίνα Μαυράκη και Ειρήνη Άγα

ακολουθεί: 20:00-22:00

Θύρα 8 - (Μανώλης Σαρρής)

e-radio logo

«Δώστε Ferrari στο λαό»

Δώστε Φερράρι στο λαό,είπε ο Μπογιό-(πουλος). Μια Φερράρι για τον καθένα,γίνεται;Ας πούμε ότι γίνεται.Την επόμενη μέρα την σκεφτήκαμε;Δε νομίζω. Γράφει ο Σπύρος Αλεξάκης στο blog του στο athleticradio.gr

Γίνεται να κατασκευαστούν 7 δισεκατομμύρια Ferrari και να μοιραστούν σε όλους τους κατοίκους της Γης; Σε γυναίκες και παιδιά,σε γέρους και σε νέους;
Να τις φτιάξουμε τότε και να τις μοιράσουμε.Τι περιμένουμε;

Να φτιάξουμε και μερικά δισεκατομμύρια βίλες με πισίνα και ένα στρέμμα κήπο και να τις μοιράσουμε σε όλους τους ανθρώπους αυτού του πλανήτη.
Ας πούμε ότι φτάνει η έκταση της Γης,ότι υπάρχουν οι πρώτες ύλες,ότι τα αυτοκίνητα και τις βίλες θα τα σχεδιάσουν και θα τα κατασκευάσουν ρομπότ και ότι δε θα έχουμε πρόβλημα με την ενέργεια,το νερό,το μέταλλο,ότι όλα είναι εν αφθονία και έχουμε την αντικειμενική δυνατότητα να φτιάξουμε έναν κόσμο που όλοι θα μπορούν να ζουν με τα στάνταρντς που ζουν σήμερα οι ζάμπλουτοι.

Τι θα συμβεί όμως την επόμενη μέρα;
Αυτό ελάχιστοι μάλλον το σκέφτονται.
Γιατί δεξιοί-αριστεροί και φιλελεύθεροι αναλύουν την πολιτική με όρους οικονομίας και μόνο.
Άντε οι πιο ψαγμένοι να βάλουν και λίγο το θέμα της ταυτότητας,με κάποιους να είναι υπέρ και άλλους κατά,άλλους να θέλουν τα ανοιχτά σύνορα,άλλους τα ελεγχόμενα,πάντα με βάση του τι λέει ο ιδεολογικός τους τυφλοσούρτης και τι θέλει να ακούσει το ακροατήριο στο οποίο απευθύνονται.

Ελάχιστοι είναι όμως αυτοί που θα μπουν στη διαδικασία να πάρουν και τις άλλες παραμέτρους.
Τις ψυχο-κοινωνικές για παράδειγμα.
Δίνεις σε όλους του ανθρώπους από μια Φερράρι;
Την επόμενη μέρα το συγκεκριμένο αυτοκίνητο δε θα αποτελεί πια απωθημένο για κανέναν.
Την επόμενη μέρα ο Μήτσος θα θέλει δύο Φερράρι για να νιώσει ευτυχισμένος ή μια…Λαμποργκίνι για να νιώσει διαφορετικός από τον Μπάμπη,που κι εκείνος Φερράρι έχει τώρα πια.

Γιατί ο άνθρωπος έχει κάποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές-κλισέ.
Είναι μιμητικός,κάνει αυτά που κάνουν και οι γύρω του,αλλά θέλει συγχρόνως και να ξεχωρίζει.
Χτίζουν όλοι πανομοιότυπα σπιτάκια;Τέτοιο θα χτίσει και ο φίλος μας ο Μήτσος,απλά θα θέλει να έχει,ας πούμε,ένα δωμάτιο παραπάνω ή μια καλύτερη θέα.
Ίδιος λοιπόν αλλά συγχρόνως και διαφορετικός.

Πάνω σ’αυτή την ιδιαιτερότητα της φύσης του ανθρώπου χτίστηκε ο μεταπολεμικός δυτικού τύπου Κόσμος,με τις μόδες,τις τάσεις,τον υπερκαταναλωτισμό.
Όλοι στο ίδιο δρόμο αλλά σε διαφορετικά ρεύματα.Μια κοινωνία που όλοι κάνουν το ίδιο αλλά κατά ομάδες το κάνουν με διαφορετικό τρόπο.

Ο Μαζάνθρωπος 

Το αντίθετο δηλαδή από αυτό που έκανε ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός του Μπογιόπουλου.
Τα ίδια αυτοκίνητα για όλους.
Τα ίδια σπίτια.
Το ίδιο ντύσιμο (ή σχεδόν).
Το ίδιο φαγητό.
«Ειχαμε τα πάντα στη Σοβιετική Ένωση»,μου είχε πει κάποτε μια Λιθουανή φίλη.
«Είχαμε τα πάντα αλλά σε περιορισμένη ποικιλία.Είχαμε παγωτό αλλά μόνο δύο γεύσεις:
Κρέμα και σοκολάτα».
Ενώ εμείς εδώ στην καπιταλιστική Ελλάδα είχαμε παγωτό-μπανάνα,παγωτό-καϊμάκι,παγωτό-πύραυλο,παγωτό-πατούσα (οι παλιοί,θα τη θυμούνται σίγουρα).
Θα μου πείτε τώρα και τι αλλάζει,την ανάγκη σου για παγωτό μπορείς να την καλύψεις με δυο γεύσεις,τι τις θες τις άλλες τριακόσιες;
Τις θέλεις για να δημιουργήσεις ένα προφίλ.
Η προσωπικότητα σου εξάλλου είναι το σύνολο των επιλογών σου.Αρκεί να έχεις επιλογές φυσικά.
Αν όλοι κάνουν ακριβώς την ίδια ζωή και δεν έχουν τη δυνατότητα να διαφοροποιηθούν από τον δίπλα τους,έστω και σε αστεία ζητήματα όπως τη μάρκα του αυτοκινήτου,το ντύσιμο, τη μουσική που ακούν,τις πολιτικές τους ιδέες κτλ τότε πάμε σε καταστάσεις σαν εκείνες του ’89-’90,όταν και ένα ολόκληρο σύστημα,η μισή Ευρώπη, έπεσε από τα μέσα.

Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά από την πτώση του τείχους του Βερολίνου και είναι λυπηρό οι νοσταλγοί διανοούμενοι εκείνου του συστήματος να μην έχουν καταλάβει ακόμη το τι πήγε στραβά στον υπαρκτό Σοσιαλισμό.
Όχι όλοι δηλαδή.
Κάποιοι (Β.Ραφαηλίδης) τα είχαν γράψει ήδη από το 1991.