listen live
ακούτε τώρα: 00:00-08:00

Athletic Music (Athletic Radio 104,2)

listen live
ακούτε τώρα: 00:00-08:00

Athletic Music (Athletic Radio 104,2)

ακολουθεί: 08:00-10:00

Σύνδεση με Real fm- (Καμπουράκης - Λυριτζής)

e-radio logo

Η κουλτούρα της φτώχειας

Πολιτισμό δεν φτιάχνεις μόνο στις ιστορικές περιόδους της ευμάρειας.Έχουν και οι δύσκολοι καιροί τη δική τους κουλτούρα.Αφορμή για το άρθρο αυτό υπήρξε μια εκπομπή για το μεταπολεμικό Ηράκλειο.Γράφει ο Σπύρος Αλεξάκης στο blog του στο athleticradio.gr


Φωτογραφίες από το παλιό Ηράκλειο στην εκπομπή του Γ.Σαχίνη στο Κρήτη TV.
Μαζί με ένα πάνελ από Ηρακλειώτες εκείνης της εποχής,που σχολίαζαν τις φωτογραφίες,τους δρόμους,τα κτήρια και τα πρόσωπα μιας πόλης κατεστραμένης από τον πόλεμο,με φτώχεια και τριτοκοσμική αισθητική.

Παρόλα αυτά την αναπολούν.
Όπως αναπολεί φυσικά ο κάθε άνθρωπος τα χρόνια της νιότης του ακόμη κι αν αυτά ήταν,ας πούμε, στην Κατοχή.
Θυμάμαι αξέχαστα μια συνέντευξη του ηθοποιού Βασίλη Διαμαντόπουλου,που έλεγε ότι αναπολούσε εκείνη ήταν την περίοδο,»τότε που είχαν δημιουργηθεί πραγματικές φιλίες»!

Οπότε μην απορείτε που οι κύριοι στο πάνελ έβλεπαν φωτογραφίες με παράγκες ή μαγαζιά με τσίγκινη οροφή,αγωγιάτες και αχθοφόρους που κουβαλάνε εμπορεύματα και ένιωθαν νοσταλγία.Είναι βασικά τα νιάτα τους που νοσταλγούν,όχι αυτό το χάλι που βλέπουμε στις φωτογραφίες.
Πέρα απ’αυτό όμως,δηλαδή την εικόνα της ανέχειας,θα πρέπει να πούμε ότι η Ελλάδα μετά τον πόλεμο,η οποία ήταν μια πάμφτωχη χώρα με διαλυμένες υποδομές και με πολλούς σκοτωμένους από τους δυο πολέμους (κατά του άξονα και του εμφυλίου),κατάφερε να δημιουργήσει μια κουλτούρα φτώχειας.
Κάτι που από μόνο του είναι δύσκολο.

Γιατί το να δημιουργείται κουλτούρα και πολιτισμός σε περιόδους ευμάρειας είναι απλό και συμβαίνει σχεδόν πάντα.
Το να δημιουργείς έναν τρόπο ζωής με αξίες σε μια τόσο δύσκολη περίοδο,με εκτεταμένη φτώχεια και δυστυχία είναι κάτι το σπάνιο.
Στην Ελλάδα του ’60 και του ’50 δεν υπάρχει παραβατικότητα και έγκλημα.
Βλέπετε στις φωτογραφίες τα τελάρα με τα προϊόντα στην αγορά που τις βραδινές ώρες απλά σκεπάζονται με ένα πανί και βρίσκονται όλο το βράδυ έξω από τα μαγαζιά.Και παρότι (σε άλλη φωτογραφία) βλέπουμε τις παραγκουπόλεις πάνω και δίπλα στα τείχη,κανένας από αυτούς,τους προφανώς φτωχούς ανθρώπους,δεν πάει να κλέψει τα μαγαζιά στο κέντρο.Γιατί προφανώς αν συνέβαινε οι μαγαζάτορες θα κλείδωναν τα τελάρα μέσα στα μαγαζιά.
Ακραία φτώχεια λοιπόν.χωρίς παραβατικότητα όμως.
Δεν συμβαίνει παντού αυτό.

Δείτε για παράδειγμα τη νότια Ιταλία εκείνης της εποχής,δείτε τη Λατινική Αμερική ακόμη και σήμερα,τις πρώην ανατολικές χώρες μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού.
Σε αντίθεση με όλα αυτά τα μέρη,η Ελλάδα τα μεταπολεμικά χρόνια δεν ήταν ένα απέραντο πορνείο,ούτε μια χώρα που φοβόσουν να περπατήσεις.
Έγινε αργότερα όταν έπεσε το χρήμα αλλά αυτό είναι ένα ακόμη παράδοξο.
Η Ελλάδα του τότε ήταν μια χώρα «πτωχή μεν,πλην τίμια» .
Και αυτό ήταν το μόνο θετικό το οποίο μπορεί κάποιος να πιστώσει σε εκείνες τις κυβερνήσεις της δεκαετίας του ’50 και του ’60.
Γιατί τα υπόλοιπα που έκαναν….


Τις παράγκες πάνω στα τείχη του Ηρακλείου τις απομάκρυνε ο Παττακός κατά τη διάρκεια της Χούντας.
Το ίδιο έκανε όμως και για τον Γοτθικό Ναό του Σωτήρος (San Salvator) στη σημερινή πλατεία Κορνάρου.
Είναι προφανές ότι στην Ελλάδα έχουμε δυσκολία να καταλάβουμε ποιο είναι το σημαντικό και ποιο όχι.Τι πρέπει να διατηρηθεί και τι πρέπει να πετάξουμε.
Αλλά αυτό θα είναι το θέμα κάποιου από τα επόμενα άρθρα μας.