listen live
ακούτε τώρα:

listen live
ακούτε τώρα:

ακολουθεί:

e-radio logo

Για τους φίλους Συριζαίους που βολεύτηκαν

Καλύτερα στο περιθώριο παρά να γλείφεις χωρίς όριο.Ένα κείμενο-αφιέρωμα στους παλιούς συντρόφους που βολεύτηκαν,ξεπερνώντας στο γάβγισμα ακόμη και τα πιο πιστά κομματόσκυλα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Γράφει ο Σπύρος Αλεξάκης στο blog του στο athleticradio.gr

Ποια η διαφορά ανάμεσα στον λούμπεν,τον προλετάριο και το μικροαστό;
Και οι τρεις κατατάσσονται από τους διανοούμενους στην κατηγορία «λαϊκά στρώματα» αλλά οι διαφορές τους είναι σημαντικές.Όπως σημαντικές είναι και οι διαφορές ανάμεσα στον κεφαλαιοκράτη και τον κεφαλαιούχο,ανάμεσα στον εφοπλιστή,το βιομήχανο και τον τραπεζίτη.
Για να πάμε στον αντίποδα.στα ψηλά δηλαδή,στην οικονομική ελίτ.

Γιατί τι είναι η κοινωνία;Μια πυραμίδα είναι με τη μία τάξη ή ομάδα να βρίσκεται πάνω από την άλλη.
Οπότε αν ο μικροαστός είναι ο «νοικοκύρης» της βάσης της κοινωνικής πυραμίδας,με το σταθερό του εισόδημα,το σπιτάκι του,τη δουλίτσα του,το αμαξάκι του και τις διακοπούλες του,ο προλετάριος είναι εκείνος που απ’όλα αυτά έχει απλά και μόνο την (επισφαλή) δουλίτσα,ενώ ο λούμπεν-υποπρολετάριος.δεν έχει ούτε καν αυτή.

Όλοι αυτοί,που ξαναλέμε οι κουλτουριάρηδες τους αποκαλούν «ανθρώπους του λαού»,»λαϊκά στρώματα» και δε συμμαζεύεται,δεν είναι καθόλου ίδιοι στη νοοτροπία,στη φιλοσοφία ζωής,στην ψυχή και στη μούρη,ούτε φυσικά στον τρόπο που κινούνται στην κοινωνία και αντιμετωπίζουν τους συνανθρώπους τους.

Κατ’αρχάς …ανατομικά έχουν εμφανείς διαφορές:
Η γλώσσα είναι λεία και οι σιελογόνοι αδένες τους δεν σταματούν να παράγουν σάλιο.
Τους γνωρίσαμε όλοι στα πανεπιστήμια και στους χώρους εργασίας μας.
«Είμαι φτωχός, κυρ καθηγητά,δώσε μου το μάθημα να πάρω το πτυχίο….(να τους γ.. όλους)»
Εντάξει,μπορεί να μην το έλεγαν έτσι ακριβώς αλλά αυτό ήταν το ρεζουμέ και με αυτό τον τρόπο κινούνταν.Στο δε εργασιακό περιβάλλον έσκαβαν το λάκκο σε όποιον θεωρούσαν ικανότερο-ακόμη κι αν δεν ήταν-  και έγλειφαν με μαεστρία το αφεντικό ή εκείνον που πίστευαν ότι είναι κοντά του.
Και όταν τους έλεγες ότι δεν ‘ξηγιούνται σωστά,η απάντηση τους ήταν «τι να κάνω,έχω ανάγκη τη δουλειά»,λες και οι υπόλοιποι δουλεύουν από χόμπι.

Η διαφορά λοιπόν ανάμεσα στο μικροαστό,τον προλετάριο και τον λούμπεν ήταν και είναι ο βαθμός και η ικανότητα στο γλείψιμο.
Ή για να το πούμε κομψότερα: Η έλλειψη ή μη,αξιοπρέπειας.

Η ελάχιστη έως καθόλου αξιοπρέπεια,έναν άνθρωπο του λαού,μπορεί και να τον φτάσει να αγγίξει το όνειρο του και να μπει στην τάξη των νοικοκυραίων,με σπιτάκι,εξοχικούλι,αμαξάκι,γυναικούλα και παιδάκια (όλα υποκοριστικά φυσικά,διαφορετικά θα μιλούσαμε για «άρχοντες» και όχι για «νοικοκυραίους»).
Η μερική αξιοπρέπεια σε συνδυασμό με την αδυναμία κωλοτούμπας και ευκαμψίας της μέσης το πολύ-πολύ να τον φτάσει στο επίπεδο του προλετάριου ή στην περίπτωση της Ελλάδας που δεν έχει τέτοιους γιατί δεν έχει βιομηχανία,στο επίπεδο του λεγόμενου «μεροκαματιάρη».
Ενώ αντίθετα τα άτομα με αυξημένο δείκτη αξιοπρέπειας (ειδικά αν συνδυάζεται και με ευφυΐα πάνω απ’το μέσο όρο),που δυστυχώς για κείνα δεν είχαν την τύχη να γεννηθούν σε κάποια απ’τις τάξεις των ευπόρων,είναι καταδικασμένα να ζουν ως λουμπεναριά στα υπόγεια της κοινωνικής πυραμίδας,βγάζοντας ξινίλα και αντικοινωνικότητα και περιφέροντας το σαρκίο τους από δω κι απο κει,μέχρι να τους το πάρει ο Χάρος.

Το the point (τέλος προλόγου επιτέλους)

Προς τι όλοι αυτοί οι προβληματισμοί μεσημεριάτικα,θα αναρωτηθείτε.
Είναι που διαβάζω για τις χιλιάδες προσλήψεις συριζαίων «συντρόφων»,που «τακτοποιήθηκαν» και εκεί που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα,τώρα βάζουν αντηλιακό για να μην καεί το δερματάκι τους.
Οι αιώνιοι «ξύπνιοι» της ζωής αυτής,με μάστερ στις δημόσιες σχέσεις,τα πλατιά χαμόγελα,το π**στρουλούκι και τη διαχείριση ανθρώπινων σχέσεων,που στην περίπτωση των πρώην συντρόφων μου στο Σύριζα,κατάπιαν μνημόνια,δημοψηφίσματα,κωλοτούμπες και ευρωμονόδρομους,προκειμένου να βρουν κι εκείνοι μια καρεκλίτσα,μια δουλίτσα, να κάτσουν να ξαποστάσουν από τις πορείες και τις «νύχτες του Αλέξη» και να γίνουν -επιτέλους- κι εκείνοι νοικοκυραίοι ανθρώποι.Σαν κι αυτούς που έβριζαν μια ζωή.

Καλή τους χώνεψη.