listen live
ακούτε τώρα: 00:00 - 08:00

Athletic Music - (Athletic Radio 104,2)

listen live
ακούτε τώρα: 00:00 - 08:00

Athletic Music - (Athletic Radio 104,2)

ακολουθεί: 08:00-10:00

Σύνδεση με Real Fm (Νίκος Στραβελάκης)

e-radio logo

Ποτέ την Κυριακή

Είμαστε με την εργασία ή με το κεφάλαιο;Είμαστε με τη βία της εξουσίας ή με τη βία των αντιεξουσιαστών;Γιατί είναι αλλιώς να σε δέρνει ο χωροφύλακας κι αλλιώς ο ιδεολόγος Γράφει ο Σπύρος Αλεξάκης στο blog του στο athleticradio.gr

Η εικόνα του Αυστραλού τουρίστα,ελληνικής καταγωγής,στο κέντρο της Αθήνας είναι φρέσκια στην μνήμη μας.
Εξάλλου ήταν μόλις χτες,16/7/17.
Γεμάτος αίματα στο πρόσωπο από το ξύλο που έφαγε γιατί μια ομάδα αντιεξουσιαστών τον πέτυχε να κάνει ψώνια μαζί με τη γυναίκα του,την πεθερά του και την κόρη του,ημέρα Κυριακή του Κυρίου,όπου οι καλοί Χριστιανοί πηγαίνουν στην εκκλησία.
Κάτι που προφανώς τους ενόχλησε και τον πλάκωσαν στις γρήγορες.
Εκείνοι πολλοί,ο τουρίστας μόνος (με τρεις γυναίκες),δε θα ήθελε και καμιά τρομερή μαγκιά για να του κατεβάσεις τα μούτρα.

Δε θα σχολιάσουμε τώρα το αν το να την πέφτεις σε έναν άνθρωπο χωρίς εξουσία και να τον πλακώνεις στο ξύλο αποτελεί επαναστατική πράξη.
Ούτε γενικά αν η βία μπορεί να ενταχθεί στην αληθινή αντιεξουσιαστική πρακτική. Όταν εσύ θα πρέπει να είσαι ενάντια στην εξουσία και χρησιμοποιείς ακριβώς τα ίδια μέσα με εκείνη,δηλαδή τη βία,τι σόι αντιεξουσιαστής είσαι;
Δεν ακουμπάς εκείνους που έχουν την κουτάλα της εξουσίας και πλακώνεις τον τουρίστα που έκανε το λάθος και ψώνισε την Κυριακή.

Κάπου πρέπει να ασκήσεις πίεση,θα μου πεις,να κάνεις ακτιβισμό.
Σε στιλ «squadracce» ,τα γκρουπ των φασιστών που χτυπούσαν στις πόλεις τους αντιφρονούντες,έναν αιώνα πριν στην Ιταλία.
Παρότι εσύ λες ότι δεν είσαι ίδιος με εκείνους,χρησιμοποιείς τις ίδιες μεθόδους.
Για καλό όμως σκοπό.
Για να ν σταματήσουν όλοι να πηγαίνουν στα μαγαζιά τις Κυριακές,έστω και με τη βία ή το φόβο,που κανονικά δε θα πρεπε να υπάρχει στο λεξιλόγιο ενός πραγματικού αναρχικού και έτσι να αναγκαστούν να τα κλείσουν οι πολυεθνικές αλυσίδες που τα έχουν ανοιχτά.

Έλα μου όμως που δε θα γίνει έτσι.
Για την πολυεθνική αλυσίδα ρούχων το να έχει μερικά υποκαταστήματα στην Ελλάδα ανοιχτά την Κυριακή,ακόμη κι αν δεν πατάει πελάτης,το κόστος είναι ελάχιστο.Αντίθετα με τον ντόπιο μαγαζάτορα που είναι καταστροφικό το να έχει 4 μέρες το μήνα επιπλέον ανοιχτά και να μπαίνει μέσα οικονομικά.
Εκείνος ή θα κλέψει το κράτος ή δε θα πληρώσει τον υπάλληλο για να μην κλείσει.
Ή αν έχει δυο υπαλλήλους,θα διώξει τον έναν και θα …ξεπατώσει τον άλλο στη δουλειά.

Με την εργασία ή με το κεφάλαιο;Με την εργασία

Το θέμα είναι πολύπλοκο από μόνο του.
Εμείς πρέπει να είμαστε με τον κόσμο της εργασίας.
Οι άνθρωποι να έχουν δουλειά,με όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες και αμοιβές που να μπορούν να τους καλύψουν ένα μίνιμουμ αναγκών.
Το αν κάποιος πρέπει να δουλέψει Κυριακή δεν είναι το σημαντικό,εκτός κι αν είναι φανατικά θρησκευόμενος και δεν του το επιτρέπει η πίστη του.
Διαφορετικά το ζήτημα δεν είναι αν δουλεύει την Κυριακή αλλά το να έχει τα ρεπό που πρέπει,έστω και μέσα στην εβδομάδα.
Να δουλεύει τις ώρες που πρέπει και να αμοίβεται,φυσικά.
Τα κεκτημένα δηλαδή.
Πενθήμερο και οκτώ ώρες εργασίας την ημέρα.
Αυτά που έγιναν πράξη πριν από έναν αιώνα στον ανεπτυγμένο κόσμο και που τώρα με την παγκοσμιοποίηση δεν υπάρχουν ούτε για πλάκα.

Εκεί θα πρέπει να κάνουν focus τα όποια επαναστατικά think tank κι όχι σε τυπολατρίες τύπου αργίας την Κυριακή.
Ας δουλεύεις Κυριακή κι ας μην δουλεύεις την Τρίτη,εκτός κι αν θες να …κοινωνήσεις,οπότε παίρνεις μια αναρρωτική.
Η εργασία είναι δικαίωμα και κοινωνικό κεκτημένο.
Αυτό ας έχουμε όλοι στο μυαλό μας.