listen live
ακούτε τώρα: 00:00-07:00

Athletic Music - (Athletic Radio 104,2)

listen live
ακούτε τώρα: 00:00-07:00

Athletic Music - (Athletic Radio 104,2)

ακολουθεί: 07:00-08:00

Σύνδεση με Real Fm

e-radio logo

Eurobasket ’87

Ήταν σαν χτες.H σημαντικότερη επιτυχία του ελληνικού αθλητισμού.Τόσο σημαντική που ο ελληνικός αθλητισμός χωρίζεται σε προ και μετά ’87.Γράφει ο Σπύρος Αλεξάκης στο blog του στο athleticradio.gr

Ήταν σαν χτες,14 Ιούνη του 1987.
Τριάντα χρόνια πριν.Το Κύπελλο της Εθνικής Εθνικής μπάσκετ στο Πανευρωπαϊκό της Αθήνας.
«Με τον Γκάλη,το Γιαννάκη,το Φιλίππου και τ’άλλα παιδιά»,όπως έλεγε το γνωστό σύνθημα της εποχής,ξεχνώντας -ίσως γιατί δεν έκανε ρίμα- τον Φασούλα,τον Χριστοδούλου,τον Καμπούρη,τον Ανδρίτσο,το Ρωμανίδη,τον Ιωάννου,τον Σταυρόπουλο,τον Λινάρδο και τον Καρατζά.
Και φυσικά τον κόουτς Πολίτη.


[Το καλοκαίρι του ’87 μέχρι και ο τελευταίος Έλληνας έμαθε δυο πράγματα:Το τρίποντο και τους Europe]

Δεν χρειάζεται να γράψουμε πολλά για το τουρνουά και τις επικές νίκες,έχουν ειπωθεί,ειδικά αυτές τις μέρες,που όλα τα μέσα έχουν κάνει -δικαίως- κι από ένα αφιέρωμα για το Eurobasket του ’87.
Γιατί το κύπελλο αυτό δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με το Ευρωπαϊκό του 2005,ούτε και με το αντίστοιχο του ποδοσφαίρου του 2004.

Η επιτυχία του ’87 ,σαν ορόσημο για τον αθλητισμό μας, συγκρίνεται μόνο με το χρυσό του Σπύρου Λούη στους πρώτους Ολυμπιακούς του 1896.Άντε και με το χρυσό του Τσικλητήρα στην Ολυμπιάδα της Στοκχόλμης,που κράτησε 80 ολόκληρα χρόνια μέχρι το χρυσό της Πατουλίδου στη Βαρκελώνη.
Μέχρι εκεί.

Η Κούπα του 1987 ήρθε σε μια εποχή που η Ελλάδα ήταν ακόμη «πτωχή πλην τίμια»,που ο λαός ζούσε καλά αλλά σε επίπεδο μεγάλων έργων και οργάνωσης του κράτους βρισκόμασταν πολλά χρόνια πίσω από το μέσο όρο της Ευρώπης.
Της Ευρώπης που είχε διαφορετικά σύνορα και κράτη,μην το ξεχνάμε.Είχε μια ενωμένη Σοβιετική Ένωση,μια ενωμένη Γιουγκοσλαβία,το αντίπαλο σύστημα δεν είχε καταρρεύσει ακόμη και επειδή έδινε μεγάλο βάρος στον αθλητισμό,όλες οι χώρες του ανατολικού μπλοκ κατέβαζαν δυνατές ομάδες και αθλητές υψηλού επιπέδου,σε όλες τις διοργανώσεις.

Τότε λοιπόν που θεωρούσαμε τεράστια επιτυχία το πλασάρισμα αθλητή μας στον τελικό κάποιου Ολυμπιακού αθλήματος και πανηγυρίζαμε όταν τα εθνικά μας συγκροτήματα των ομαδικών σπορ πήγαιναν σε τελική φάση ευρωπαϊκού (για παγκόσμιο,ούτε λόγος).
Ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός δεν είχε καν περάσει από τον 2ο γύρο ευρωπαϊκής διοργάνωσης και ο Παναθηναϊκός γιόρταζε το «Γουέμπλεϊ»,όπως οι Τούρκοι την Άλωση της Πόλης.
Τότε λοιπόν που την επιτυχία την βλέπαμε με το κιάλι και όλα έμοιαζαν  στην Ελλάδα τόσο μακρυά από τα ευρωπαϊκά στάνταρτ,ήρθε αυτή η ομάδα και μας έδωσε μια απίστευτη επιτυχία.
Ιστορική και όχι απλά αθλητική.

Μετά το ’87

Από το 1987 και μετά ο ελληνικός αθλητισμός έπαψε να είναι ο ίδιος.Αυτή είναι η αλήθεια και πρέπει να την πούμε,είτε είμαστε «μπασκετικοί»,είτε όχι.
Και η Ελλάδα από τη δεκαετία του ’90 έπαψε να είναι η ίδια.
Πέρασε σε άλλο επίπεδο,μέχρι την κρίση φυσικά,γιατί τώρα είναι σε ελεύθερη πτώση.
Ο πρωταθλητισμός θέλει λεφτά,θέλει ο οργάνωση και ανθρώπινο προσωπικό.
Η οργάνωση και το ανθρώπινο προσωπικό θέλουν λεφτά,οπότε καταλήγουμε στο χρήμα και την οικονομία.

Οι επιτυχίες των παιδιών του στίβου από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και μέχρι το 2010 περίπου,από αθλητικής πλευράς μπορεί να είχαν μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας όμως ήταν σε μια εποχή που τα πάντα πήγαιναν πρίμα στη χώρα.
Τα χρυσά του Κεντέρη σε Ολυμπιάδα και Παγκόσμιο,σε αγώνισμα υπέρ- εμπορικό,όπου πρέπει να κερδίσεις τα «μαύρα άλογα» από Αμερικές,Τζαμάικες και άλλες δυνάμεις με αφρικανικής καταγωγής σπρίντερς,είναι ανεπανάληπτες στιγμές του ελληνικού αθλητισμού,τεράστιου ειδικού βάρους.
Όποιος δεν το καταλαβαίνει ας δει το χρυσό του Ιταλού Μεννέα στην Ολυμπιάδα της Μόσχας (χωρίς Αμερικάνους και λοιπούς «ιμπεριαλιστές») και την 4η θέση στην αμέσως επόμενη Ολυμπιάδα του Λος Άντζελες όπου όλοι οι μαύροι σπρίντερς ήταν εκεί (δεν ήταν οι ανατολικοευρωπαίοι).
Ο Κεντέρης και η Θάνου αλλά και η Πατουλίδου το μακρινό ’92,νίκησαν αθλητές και αθλήτριες αφρικανικής καταγωγής σε αγώνες ταχύτητας.Δεν συμβαίνει συχνά.

Ανάλογου ειδικού βάρους ήταν και η επιτυχία της ποδοσφαιρικής Εθνικής στην Πορτογαλία.
Τεράστια Κούπα με ελάχιστες πιθανότητες να επαναληφθεί ο άθλος.
Η Ελλάδα όμως του καλοκαιριού του 2004 ήταν μια Ελλάδα σε στιλ Κατάρ αλλά χωρίς…πετρέλαιο.
Η οικονομική φούσκα ήταν πιο φουσκωμένη από ποτέ πριν.Λίγο μετά βέβαια έσκασε αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας.
Εμείς εξετάζουμε τα μέσα με τα οποία έπαιξαν οι αθλητές και η πρώτη δεκαετία του 2000 δεν  ήταν δεκαετία του ’80. Ούτε το knowhow είχαμε,ούτε τα χρήματα,ούτε την οργάνωση,ούτε και τους αθλητές ή τους προπονητές από το εξωτερικό.
Εκτός από έναν: Τον Νίκο Γκάλη.

Επίλογος 

Από τα αφιερώματα των τελευταίων ημερών,τρία σημεία πρέπει να τονιστούν και δεν αναφέρθηκαν ή αναφέρθηκαν ελάχιστα.

1.Η δημιουργία της αυτοκρατορίας του μπάσκετ ήταν μια πολιτική επιλογή,που έγινε πολύ πριν το ’87,ήδη από την αρχή της δεκαετίας του ’80.
Το ανέφερανο Βασιλακόπουλος και ο Πολίτης στην εκπομπή «Ιστορίες» του ΣΚΑΪ
Δεν έτυχε δηλαδή.Δεν έκατσε απλά.Και αυτό αποδεικνύεται από το ότι 30 χρόνια μετά το ελληνικό μπάσκετ συνεχίζει να κάνει επιτυχίες σε διεθνές επίπεδο.

2.Ο κορμός της Εθνικής ήταν ο κορμός μιας ομάδας:
Του Άρη.
Ούτε κι αυτό ήταν τυχαίο Ο ΓΓ Αθλητισμού (Κουλούρης) πίεσε του 1984 τον Ιωνικό να δώσει τον Γιαννάκη στον Άρη,ενώ τον ήθελαν διακαώς Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός,προκειμένου να γίνει δίδυμο με τον Γκάλη και πάνω τους να χτιστεί η Εθνική των επιτυχιών.


[Φωτ: Παν.Γιαννάκης]

3.Η ΕΡΤ ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 είχε αρχίσει να προβάλει το μπάσκετ.
Σε μια εποχή που δε μεταδίδονταν ζωντανά αγώνες,ούτε καν του ποδοσφαίρου,κάθε Σάββατο απόγευμα όλη η Ελλάδα έβλεπε απ’ευθείας ένα παιχνίδι μπάσκετ.
Το ’87 λοιπόν ο κόσμος είχε ήδη μια τριβή με το άθλημα.
Εμείς μικρά παιδιά τότε ήμασταν μπασκετικοί φανς ακόμη και σε πόλεις που δεν είχαν ομάδες μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο,όπως το Ηράκλειο.Ήμασταν μπασκετικοί από την τηλεόραση και τη φωνή του Φίλιππου Συρίγου.
Το έπος του ’87 δεν ήρθε  μόνο του.


[Φωτ: Βασιλακόπουλος και Συρίγος.Το μυαλό και η φωνή του ελληνικού μπάσκετ των 80’s]

 

Τον Σπύρο Αλεξάκη τον ακούτε καθημερινά από Δευτέρα έως Παρασκευή,4 με 5,στον Athletic Radio 104,2