listen live
ακούτε τώρα:

listen live
ακούτε τώρα:

ακολουθεί:

e-radio logo

Οι τέσσερις ελευθερίες της ΕΕ

Ένα μυστήριο πράγμα με τους δημοσιογράφους του ΣΚΑΪ: Εκτός του ότι μπερδεύουν το τι συμφέρει τα λαϊκά στρώματα της Ευρώπης και τι το κεφάλαιο,μπερδεύουν και τα ιδεώδη της Αριστεράς με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.(VIDEO) Γράφει ο Σπύρος Αλεξάκης στο blog του στο athleticradio.gr

Συνέντευξη σε ζωντανή σύνδεση από Αγγλία του καθηγητή Λαπαβίτσα με τους «Αταίριαστους».
Στα 9 λεπτά της συζήτησης,τα 7 περίπου χάθηκαν στην προσπάθεια του πολιτικού της ΛΑΕ να εξηγήσει στους δύο δημοσιογράφους ότι άλλο τα ιδεώδη της Αριστεράς και άλλο οι πυλώνες της Συνθήκης του Μάαστριχτ.
Άλλο ο διεθνισμός των δημιουργών της Ενωμένης Ευρώπης και άλλο ο διεθνισμός της Αριστεράς.
Δεν το ήξεραν;Δεν το κατάλαβαν;Έκαναν πως δεν το ήξεραν και δεν το κατάλαβαν;
Ένας Θεός το ξέρει,εκεί ψηλά στον ΣΚΑΪ (sky).

Οι τέσσερις ελευθερίες

1.Ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων
2.Ελεύθερη διακίνηση προσώπων
3.Ελεύθερη διακίνηση υπηρεσιών
4.Ελεύθερη διακίνηση αγαθών

Αυτές οι τέσσερις είναι οι θεμελιώδεις ελευθερίες πάνω στις οποίες χτίστηκε η Ευρώπη μετά το Μάαστριχτ,δηλαδή η Ευρώπη των τελευταίων δυόμιση δεκαετιών.
Αυτές οι ελευθερίες μαζί με όλο το πακέτο της Συνθήκης του Μάαστριχτ πέρασαν με την ανοικτή πολιτική στήριξη της λεγόμενης «Ευρωπαϊκής Αριστεράς».
Σοσιαλδημοκρατικής,εναλλακτικής και «ευρωκομουνιστικής».
Δηλαδή με την στήριξη κομμάτων όπως το ΠΑΣΟΚ,το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ισπανίας,το Σοσιαλδημοκρατικό της Γερμανίας (SPD),το Εργατικό της Βρετανίας κοκ

H ελεύθερη διακίνηση προσώπων,το σπάσιμο των εθνικών συνόρων και το όραμα για μια Ενωμένη -και άρα ειρηνική- Ευρώπη ήταν το τυράκι στη φάκα για τους λαούς της ηπείρου μας.Η φάκα η ίδια ήταν οι υπόλοιπες τρεις ελευθερίες:

*Η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων,χωρίς δασμούς και περιορισμούς σε εθνικά σύνορα,ουσιαστικά βοήθησε τις πολυεθνικές να κάνουν πλιάτσικο στην αγορά των χωρών της Ευρώπης,να μαζεύουν το χρήμα από την πιάτσα και να το βγάζουν στη συνέχεια έξω δημιουργώντας κενό ρευστότητας.
Εκεί δηλαδή που υπήρχαν πέντε μπακάληδες και τα χρήματα που κέρδιζαν από την τοπική αγορά τα έριχναν ξανά εκεί απ’όπου τα είχαν κερδίσει,ήρθε το ξένο πολυκατάστημα,μάζεψε το χρήμα, το έκανε…μασούρια και το έβγαλε εκτός συνόρων.Έτσι από τη μια έκλεισε τους ντόπιους μπακάληδες και από την άλλη άφησε την πιάτσα με λιγότερο ρευστό,δημιουργώντας έτσι άμεση ανάγκη δανεισμού για να αντικατασταθεί το ρευστό αυτό,που βγήκε έξω.

*Η ελεύθερη διακίνηση αγαθών,που απλά έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα.Αφού έδωσε τη δυνατότητα στη χ.ψ εταιρία παραγωγής,για παράδειγμα, ρούχων,να πάρει τις φάμπρικες της από την Ιταλία και να τις πάει στη Ρουμάνια,να βγάλει παραγωγή με το 10% του κόστους και τα προϊόντα αυτά,που θα είχαν την ταμπέλα «Made in Italy»,άρα υψηλή προστιθέμενη αξία,να τα πουλήσει μετά παντού σε όλη την ΕΕ, μεγενθύνοντας τα κέρδη της αλλά μειώνοντας εκείνα των χιλιάδων Ιταλών εργαζομένων,που θα έχαναν τη δουλειά τους.
Από μια ¨πλούσια» χώρα λοιπόν,φεύγει η παραγωγή και πάει σε μια άλλη χώρα,όπου τα μεροκάματα είναι πολύ πιο φτηνά,το κράτος δε ζητάει φόρους και το κόστος παραγωγής είναι πολύ μικρότερο.Η κερδοφορία για τον «επενδυτή» μεγαλώνει αλλά κόσμος χάνει τη δουλειά του στην «πλούσια» χώρα.
Για τον πολύ κόσμο υπάρχει το κέρδος του φτηνού (σχετικά) προϊόντος,που όμως μακροπρόθεσμα θα είναι πάλι ακριβό,αφού λόγω της μικρότερης παραγωγής στην πλούσια χώρα και των λιγότερων θέσεων εργασίας εκεί,μοιραία τα εισοδήματα πέφτουν για τα λαϊκά στρώματα.
Οπότε το άλλοτε φτηνό μπλουζάκι του 20άρικου,με μισθούς των 300 ευρώ πια,ξαναγίνεται ακριβό.

*Τέλος η ελεύθερη διακίνηση των υπηρεσιών ήταν «just a piece of cake»,»παιχνιδάκι»δηλαδή,που λέμε και στα ελληνικά.Γιατί αν το προϊόν,το υλικό προϊόν,χρειάζεται το φτηνό χέρι του πρώην ανατολικοευρωπαίου και το πρώην κομμουνιστικό κράτος,που τώρα είναι tax free και δεν παίρνει ούτε δεκάρα φόρο από τον «επενδυτή»,η υπηρεσία δεν χρειάζεται ούτε αυτά.Της αρκεί το σπάσιμο των συνόρων και η δημιουργία μιας μεγαλύτερης και (πιο) ελεύθερης αγοράς για να περάσει από τις 4-5 εταιρίες κινητής τηλεφωνίας ανά χώρα,στις 3-4 μεγάλες πανευρωπαϊκά,που «κατάπιαν» όλες τις άλλες.
Λιγότερες λοιπόν εταιρίες και όλο μεγαλύτερες,για τη μεγιστοποίηση του κέρδους,τον έλεγχο της αγοράς και των τιμών.

Είναι προφανές ότι οι περίφημες αυτές Ελευθερίες,το μόνο που κάνουν είναι να μειώνουν την… ελευθερία των πολιτών,φτωχοποιώντας τους και μετατρέποντας τους σε κακοπληρωμένους υπαλλήλους των όλο και λιγότερων και όλο και μεγαλύτερων πολυεθνικών εταιριών.
Παράδοξο;
Καθόλου.

Τουλάχιστον,θα πει κάποιος, οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν τη δυνατότητα της ελεύθερης μετακίνησης μέσα στην ΕΕ.
Ναι,γιατί μπορεί οι πολυεθνικές που πουλάνε υπηρεσίες να καταπίνουν τις μικρότερες εθνικού και τοπικού χαρακτήρα επιχειρήσεις και να μεγαλώνουν αυτόματα,μπορεί οι εταιρίες που παράγουν συγκεκριμένα προϊόντα να παίρνουν τα εργοστάσια τους και να τα πηγαίνουν στις φτωχότερες χώρες,με χαμηλότερο κόστος,όμως υπάρχουν και οι μπίζνες που δεν μπορούν ούτε να «καταπιούν» τις μικρότερες,ούτε να μεταφέρουν το έργο των εργασιών τους εκεί που είναι φτηνά.Ο τομέας της Υγείας,ας πούμε,στις βόρειες χώρες έχει ανάγκη από επιστημονικό προσωπικό.Τι να κάνουν,να μεταφέρουν τα νοσοκομεία τους στην Ελλάδα,που έχουμε περίσσευμα -κακοπληρωμένων- γιατρών;

Όχι φυσικά.Έχουμε τα ανοιχτά σύνορα και φέρνουμε τους γιατρούς σε μας.
Όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό,πάει το βουνό στο Μωάμεθ.
Και αυτή είναι η Ενωμένη Ευρώπη (μας).

Τον Σπύρο Αλεξάκη τον ακούτε από Δευτέρα έως Παρασκευή,4 με 5,στον Athletic Radio 104,2