listen live
ακούτε τώρα:

listen live
ακούτε τώρα:

ακολουθεί:

e-radio logo

Στου Γιάννη Αγγελάκα [videos]

‘Ολα τα γερασμένα παλληκάρια μαζευτήκαμε το Σάββατο στο ΤΕΙ για να ακούσουμε έναν τύπο που κρατάει ακόμα ψηλά τη σημαία του ελληνόφωνου Rock ‘n’ Roll.Βασικά οι τύποι ήταν δύο απλά εγώ είμαι fan του ενός. Γράφει ο Σπύρος Αλεξάκης στο Athletic and the City

Ανηφορίζοντας το Σάββατο το βράδυ προς το κλειστό-φάντασμα του ΤΕΙ,που χτίστηκε όπως και τα υπόλοιπα κλειστά στο Ηράκλειο όταν πια η πόλη δεν είχε πια ομάδα μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο,ενώ όταν είχε ομάδα,δεν είχε γήπεδο…
Πηγαίνοντας λοιπόν με βήμα αργό,λόγω της ηλικίας,προς τον χώρο της συναυλίας σκεφτόμουν τον κόσμο που θα έβρισκα εκεί.
Και δεν έπεσα έξω.

Ήταν οι περισσότεροι μαζεμένοι για να ακούσουν τον Αγγελάκα.
Οι περισσότεροι από τις παλιές καραβάνες της ντόπιας «φρικαρίας» της δικής μου γενιάς.
Έκοψα φάτσες που είχα να δω 20 χρόνια,όπως έκαναν κι εκείνοι με τη δική μου τη φάτσα και πίνοντας μπίρες άκουσα έναν τύπο που ξεκίνησε από το punk για να πάει τη μουσική του πολύ παρακάτω ή για να το πω καλύτερα: «πολύ παραπάνω».

Αν το κύριο χαρακτηριστικό του «ελληνικού ροκ»,δηλαδή του εγχώριου ροκ με ελληνικό στίχο,είναι το ότι οι μελωδίες του δεν έχουν καμία σχέση με το ροκ,αφού τους λείπει εντελώς το blue note,το αμερικάνικο ηχόχρωμα.Ίσως λόγω του αντιαμερικανισμού μας των πρώτων δεκαετιών μετά τη μεταπολίτευση.
Παρόλα αυτά υπάρχουν δύο παραδείγματα καλλιτεχνών που έπαιξαν με ήχο που θύμιζε τη συγκεκριμένη μουσική και στίχο ελληνικό.
Ο ένας είναι ο Σιδηρόπουλος και ο άλλος ο Αγγελάκας.
Και ενώ στην περίπτωση του Παύλου βάζουμε το ρήμα στον ενεστώτα γιατί τα τραγούδια του συνεχίζουν να παίζονται από γκρουπ της γειτονιάς μέχρι καλλιτέχνες του σκυλάδικου (!) η περίπτωση του Αγγελάκα είναι μοναδική για τα εδώ δεδομένα,αφού όχι μόνο συνεχίζει να γράφει τραγουδάρες αλλά καταφέρνει ο κάθε δίσκος του να είναι διαφορετικός και σε ήχο κάθε φορά εξελιγμένο,ενώ μετά το «Από δω και πάνω» και την εισαγωγή φανκ στοιχείων και πνευστών,ανέβηκε στο ανώτατο επίπεδο που έχει παίξει Έλληνας την συγκεκριμένη μουσική με ελληνικό στίχο.

Σπάνιο το φαινόμενο για μια αγορά που ζητάει από τον καλλιτέχνη-δημιουργό να γράφει το ίδιο τραγούδι (ή να παίζει τον ίδιο ρόλο αν είναι ηθοποιός) για μια ζωή.
Συμπέρασμα:
Αν δε θέλεις να ακολουθήσεις το πρότζεκτ που θέλει να σου επιβάλει το (όποιο) σύστημα,απλά δεν το ακολουθείς και όπως φαίνεται και στην περίπτωση του Αγγελάκα,συνεχίζεις να έχεις επιτυχία.
Αρκεί να έχεις κάτι να πεις και το ταλέντο να το υποστηρίξεις.

Κάτι που φυσικά έχει και ο Παύλος Παυλίδης,τραγουδιστής των Ξύλινων Σπαθιών και των Μωρών στη Φωτιά,με τους οποίους είχε βγάλει δύο πραγματικά πολύ δυνατούς πρώτους δίσκους,ειδικά το ντεμπούτο των Ξύλινων Σπαθιών ήταν από τα καλύτερα άλμπουμ του ελληνόφωνου ροκ όλων των εποχών.Όμως στο live προσωπικά με κουράζει πολύ. Δεν ξέρω γιατί.
Τον έχω δει μια φορά πριν από σχεδόν 20 χρόνια κάπου σε ένα beach party στον Καρτερό,τον είδα και προχτές αλλά και τις δύο φορές με κούρασε.
Αντίθετα με τον Αγγελάκα που όσες φορές τον έχω δει στην σκηνή,μια φορά χτες,άλλη μια φορά μετά το «Από δω και πάνω» και άλλη μια τρίτη με τις Τρύπες προ αμνημονεύτων ετών,έχω να πω ότι τα τραγούδια του βγαίνουν καλύτερα απ’ότι στο στούντιο.
Παρότι προχτές η ποιότητα του ήχου δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή,για να τα λέμε όλα.

Το καλοκαίρι μόλις ξεκίνησε.

VID_20180609_233330

VID_20180610_010511